جعفربن محمّد عليهما السلام بودم ، از اميرالمؤمنين علي بن ابى طالب عليه السلام ياد كرد پس او را بسيار ستود و مدح كرد بدانچه شايسته بود ، سپس فرمود : « به خدا سوگند كه علي بن ابى طالب عليه السلام تا زنده بود از حرام دنيا چيزى نخورد ، و هيچ گاه دو كار براى او پيش نيامد كه در هر دو رضاى خدا باشد مگر اين كه دشوارترين آنها را دربارهء دينش انتخاب كرد و هيچ ناگوارى براى رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم اتفاق نيفتاد مگر اين كه به خاطر اعتماد به او ، او را طلبيد ، و هيچ كس از اين امت توان مقدار عمل رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم را جز او نداشت ، و اگر كارى مىكرد همچون فردى بود كه رويى به سوى بهشت و رويى به آتش دوزخ داشت ؛ اميدوار به بهشت و بيمناك از عذاب دوزخ ! وى از مال خودش هزار برده را براى رضاى خدا و رهايى از آتش دوزخ آزاد كرد و از آن چه با رنج دست و عرق جبين به دست آورده بود كه اگر مىخواست براى خانواده‌اش غذايى از روغن و سركه و عجوه ( بهترين خرما ) از آنها تهيه مىكرد ، در حالى كه لباسش جز چند متر كرباس نبود و اگر چيزى از آستين او زياد مىآمد ، قيچى مىطلبيد و آن را مىبريد ، و هيچ كس از فرزندان و خاندان وى در لباس و آگاهى دينى شبيهتر از علي بن حسين عليهما السلام به آن حضرت نبود . پسرش ابوجعفر - امام باقر عليه السلام - بر آن حضرت وارد شد ، ديد از عبادت بجايى رسيده است كه كسى بدانجا نرسيده است ؛ رنگ چهره از بيدار خوابى زرد و چشمانش از زيادى گريه تفتيده و در اثر سجدهء زياد پيشانيش پينه بسته و بينيش كشيده شده و پاهايش از بس در نماز سرپا ايستاده ، ورم كرده است ، ابوجعفر عليه السلام مىفرمايد : « چون پدرم را با آن