حسين عليهما السلام آب روى دست حضرت مىريخت و او وضو مىگرفت ، ابريق ( آبريز ) از دست كنيز روى صورت آن حضرت افتاد و زخمى كرد ، پس علي بن حسين عليهما السلام سرش را به طرف كنيز بلند كرد ، كنيز گفت : خداى عزّوجلّ مىفرمايد : « وَ الْكاظِمِينَ الْغَيْظَ » ، « 1 » امام عليه السلام فرمود : « من خشمم را خوردم » كنيز گفت : « وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ » « 2 » فرمود : « خدا از تو بگذرد ! » كنيز گفت : « وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ » « 3 » امام عليه السلام فرمود : « برو تو در راه خدا آزادى ! » . « 4 » 4 - و نيز از معاويةبن عمار نقل كرده ، مىگويد : امام صادق عليه السلام فرمود : « در مدينه مرد دلقكى بود كه مردم به كارهاى او مىخنديدند ، گفت : اين مرد - يعنى علي بن حسين عليهما السلام - مرا عاجز كرد از اين كه بتوانم او را بخندانم ! روزى آن حضرت عبور كرد و دو نفر از غلامان پشت سر او بودند ، مرد دلقك آمد عباى آن حضرت را از پشتش برداشت و رفت ، امام عليه السلام توجهى به او نكرد ، غلامان او را تعقيب كردند و عبا را از او گرفتند و پشت آن حضرت انداختند ، فرمود : اين كه بود ؟ گفتند : مرد دلقكى كه اهل مدينه را مىخنداند ، فرمود : به او بگوييد : خداوند را روزى است كه در آن روز بيهوده كاران زيان مىبينند . » « 5 » 5 - همو از عبداللَّه‌بن فضل هاشمى به نقل از امام صادق ؛ جعفربن محمّد ، از قول پدرش از جدش و او از پدرش عليهم السلام آورده است ، مىگويد :

--> ( 1 ) - آل عمران / 134 : آنان بر خشم خو مسلّطند . ( 2 ) - آل عمران / 134 : آنان از خطاى مردم مىگذرند . ( 3 ) - آل عمران / 148 : و خدا نيكوكاران را دوست مىدارد . ( 4 ) - امالى صدوق : ص 121 . ( 5 ) - همان : ص 133 .