7 - « 1 » از جابربن يزيد جعفى به نقل از ابوجعفر محمّدبن على الباقر عليهما السلام آورده است كه فرمود : « پدرم علي بن حسين عليهما السلام هيچ گاه نعمتى از نعمتهاى خدا را ياد نكرد مگر به سجده افتاد ، و هيچ گاه آيه‌اى از كتاب خدا ( قرآن ) را تلاوت نفرمود كه در آن سجده‌اى باشد مگر اين كه به سجده رفت ، و هيچ بدى بيمناك و هيچ حيلهء حيله گرى را خداوند از او بر طرف نساخت مگر اين كه سجدهء ( شكر ) به جا آورد ، و از هيچ نماز واجبى فارغ نشد مگر سجده كرد و هيچ گاه به سازش دادن بين دو نفر توفيق نيافت مگر سجده كرد ، از اين رو اثر سجده‌ها در تمام مواضع سجدهء آن حضرت پيدا بود و از اين رو سجّاد ناميده شد . » . « 2 » 8 - و نيز از محمّدبن اسماعيل‌بن موسىبن جعفر به نقل از پدر و آباء گرامش از محمّدبن على الباقر عليهما السلام آورده است كه فرمود : « پدرم در مواضع سجده‌اش آثار برآمده‌اى داشت كه هر سال دو مرتبه پنج مورد پينه بسته را مىبريد ، از اين رو او را ذوالثّفنات گفتند » . « 3 » 9 - شيخ مفيد نقل كرده است ، مردى از قريش نزد سعيدبن مسيّب نشسته بود ناگهان علي بن حسين عليهما السلام از دور پيدا شد ، مرد قرشى به سعيدبن مسيب گفت : اى ابومحمّد ! اين آقا كيست ؟ گفت : اين سرور عابدان علي بن حسين‌بن علي بن ابى طالب عليهم السلام است . « 4 » 10 - طبرسى مىگويد : كنيهء آن حضرت ابومحمّد است و به كنيه

--> ( 1 ) - حديث شمارهء 6 به سند ديگر از همان مأخذ - با صراحت به اسم آن حضرت - آمده بود ، لذا ازتكرار آن خوددارى شد - م . ( 2 ) - علل الشرايع : 1 / 222 . ( 3 ) - همان . ( 4 ) - ارشاد : ص 240 .