است . اينك شما به سوى لشكرگاه خود « نُخيله » حركت كنيد ! خدا شما را بيامرزد تا ما و شما در اين كار خوب بنگريم و ببينيم چه بايد كرد ! » راوى مىگويد : از اين سخن وى معلوم مىشود كه آن حضرت از كوتاهى و سستى مردم انديشناك بود كه مبادا او را تنها بگذارند ! مىگويد : مردم پس از سخنان او ساكت ماندند و هيچ كس سخنى نگفت و حرفى نزد و پاسخى نداد ! چون عدىبن حاتم چنين ديد از جا برخاست و گفت : من فرزند حاتم طائيم ، سبحان اللَّه ! اين موضع‌گيرى چقدر زشت است ! آيا به امام و رهبر خود و فرزند دختر پيغمبرتان پاسخ نمىدهيد ؟ ! كجايند زبان آوران قبيلهء مُضر ؟ كجايند مسلمانان ؟ كجايند جنگجويان سرزمين مصر ؟ آيا در وقت خوشى و آسايش ، زبانى گويا و كوبنده همچون تازيانه و شلّاق دارند ؟ ولى همين كه كار به جنگ و شدّت مىرسد مانند روبهان مىگريزند ! آيا شما از خشم خدا نمىترسيد و از ننگ و عار هراسى نداريد ؟ ! سپس رو به حسن عليه السلام كرد و گفت : خداوند شما را به آنچه خواهيد برساند و ناخوشيها را از شما دور سازد ، و آنچه مورد رضاى اوست در آغاز و انجام كارى كه در پيش داريد موفّق بدارد ! همانا ما سخنت را شنيديم و در اجراى فرمانت آماده‌ايم و در آن‌چه انديشيده‌اى و هر تصميمى كه دارى فرمانبرداريم . اينك من به سوى لشكرگاه خويش حركت مىكنم ، هر كه خواهد با من حركت كند ! اين را گفت و حركت كرد ، و چون از مسجد بيرون آمد و مركبش كه جلوى مسجد حاضر بود سوار شد و به جانب « نخيله » رهسپار گرديد ، و به غلامش دستور داد تا لوازم سفر را از پشت سر بياورد .