مىافتاد ؟ ! بدان به خدا سوگند كه اگر شجاعان و دلاوران موقعى كه در برابر اميرالمؤمنين عليه السلام قرار مىگرفتند كمترين توجهى به تو مىكردند مىفهميدى كه هيچ يك از موانع نمىتوانست از تو دفاع كند و مىديدى كه چگونه صداى عجيب و غريب ناهنجار برمىآوردى ! امّا اينكه دم از غوغا و زيادى قبيلهء قيس مىزنى ، تو را چه به قيس ؟ تو برده‌اى گريز پا بودى كه خود را به بنى ثقيف بستى و از آن جهت به ثقيفى ناميده شدى و خود را به قبيلهء ديگرى چسباندى ! ولى از افراد آن قبيله نيستى ، تو در معالجهء بيمارى شرك و ايجاد فساد در بين بندگان خدا آشناترى تا آداب جنگ و پيكار . اما حلم ، كدام حلم در نزد برده‌هاى محض ( مورد نظر تو است ) ؟ ! وانگهى با اين حال آرزوى روبرو شدن با اميرالمؤمنين عليه السلام را داشتى ، با اينكه مىدانستى او شير غرّان ميدان نبرد و سمّ كشنده‌اى بود كه هرگز كسى را ياراى مقابلهء او نبود مگر اينكه هدف سرنيزهء او شده و دست از زندگى مىشست ، با اين وجود چگونه كفتاران آهنگ او كنند و جُعلهاى كثيف با حركت به عقب ، دستشان به او برسد ! امّا ادّعاى وصلت تو با آن حضرت ساختگى و خويشاونديت نامعلوم است ، و رابطه خويشاوندى تو با او چيزى نيست جز چيزى همانند پرندگان آبى نسبت به صداى آهوان بلكه بسى دور تر از آن ( كنايه از اينكه هيچ ارتباط بين آن‌ها وجود ندارد ! ) . پس از آن مغيره از جا جست ، در حالى كه حسن عليه السلام به معاويه مىگفت : ما از بنىاميه معذوريم كه پس از گفتگوى با غلامان و فخر