امّا تو اى عتبة بن ابى سفيان ! به خدا سوگند كه لياقت آن را ندارى كه جواب سخنانت را بدهم و نه عقلى دارى تا تو را مجازات و كيفر نمايم ، و نه در تو اميد خيرى هست ! و نه در آن حدّى هستى كه به خاطر ناسزايى كه به على عليه السلام گفتى ، سرزنش و ملامت كنم زيرا كه تو نزد ما همتاى بندهء علي بن ابى طالب عليه السلام نيستى تا جواب تو را بدهم و تو را توبيخ كنم ! ولى خداى عزّوجلّ در كمين تو و پدر و مادر و برادرت است و تو ازنسل آن پدرانت هستى كه خداوند در قرآن از آنها ياد كرده و فرموده است : « عامِلَةٌ ناصِبَةٌ تَصْلى ناراً حامِيَةً تُسْقى مِنْ عَيْنٍ آنِيَةٍ . . . مِنْ جُوعٍ » « 1 » و اما اينكه مرا تهديد به كشتن نمودى ، پس چرا آن مردى را كه در بستر همسرت يافتى نكشتى در حالى كه او دربارهء ناموس زنت بر تو غالب و در فرزندان آن زن با تو شريك شد تا آنجا كه فرزندى را كه از تو نبود به تو چسباند . واى بر تو اگر تو به خود مشغول مىشدى و انتقام خودت را از او مىگرفتى سزاوارتر و شايسته‌تر بودى ! تا اينكه اظهار شادمانى كنى و مرا به كشتن تهديد كنى ، و من تو را به خاطر اينكه على عليه السلام را دشنام مىدهى سرزنش نمىكنم زيرا كه او برادرت را در ميدان كارزار كشت و با حمزةبن عبدالمّطلب در كشتن جدّت همكارى داشت تا آنجا كه خداوند برادر و جدّت را به دست ايشان راهى آتش دوزخ كرد و عذاب دردناك جهنم را بر ايشان چشاند و به دستور رسول خدا صلى الله عليه و آله عمويت

--> ( 1 ) - غاشيه / 4 - 7 : آنها كه پيوسته عمل كرده و خسته شده‌اند ، و ( سرانجام اين زحمتكشان خسته و بيهوده‌گر ) در آتش سوزان وارد مىگردند ، از چشمه‌هاى بسيار داغ به آنها مىنوشانند ، غذايى جز از خار خشك و بد ندارند ؛ غذايى كه نه آنها را فربه مىكند و نه از گرسنگى مىرهاند .