اگر آن دو را ، چنان كه در آغاز كار و اوّلين بار بودند ، به حال خود مىگذاشت ، مخلوقات خدا شب را از روز نمىشناختند و ماه و سال معلوم نمىشد ، و هيچ كارگرى نمىدانست كه چه وقت از سر كارش برگردد ، و چه وقت براى آرامش جسم خود آرام بگيرد . پس خداى تبارك و تعالى به بندگانش بيشتر مهر ورزيد و توجّه فرمود و جبرئيل عليه السلام را به يكى از دو جرم نورانى ( خورشيد و ماه ) گسيل داشت و او بال خودش را به آن كشيد پس تابش و نور از آن رخت بر بست و تنها روشنائيش را باقى گذاشت ، و اين است معناى كلام خدا : « وَ جَعَلْنَا اللَّيْلَ وَ النَّهارَ آيَتَيْنِ فَمَحَوْنا آيَةَ اللَّيْلِ وَ جَعَلْنا آيَةَ النَّهارِ مُبْصِرَةً لِتَبْتَغُوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْ وَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَ الْحِسابَ وَ كُلَّ شَيْءٍ فَصَّلْناهُ تَفْصِيلًا » « 1 » و آن را چنان تنظيم كرد كه در مدار حركت كنند و آن مدار نيز بين آسمان و زمين روان گردد ، به طول سه فرسخ در آسمان كشيده شده در تنگناى خورشيد حركت مىكنند ، هر كدام آنها را سيصد فرشته مىكشند و به دست هر يك از آن فرشته‌ها ريسمانى است كه در زحمت و تنگناى آن دريا آنها را مىكشند ، آنها ترنّمى به تسبيح و تهليل و تقديس دارند ، اگر يكى از آنها از تنگناى آن دريا نزديك شود ، هر چه روى زمين است ، حتّى كوهها و صخره‌ها و هر چه خدا آفريده ، همگى مىسوزند .

--> ( 1 ) - اسراء / 12 : ما شب و روز را دو نشانهء ( توحيد و عظمت خود ) قرار داديم ، سپس‌نشانهء شب را محو كرده و نشانهء روز را روشنى بخش ( به جاى آن ) قرار داديم . ( از اين كار دو هدف داشتيم نخست اينكه ، در پرتو آن ) فضل پروردگارتان را بطلبيد ( و به تلاش زندگى برخيزيد ) ( و ديگر اينكه ) عدد سالها و حساب ( كارهاى زمان بندى شدهء خود ) را بدانيد . و ما هر چيز را مشخّص و روشن ساختيم .