4 - شيخ طوسى از محمدبن مسلم عبدى نقل كرده ، مىگويد : از اباعبداللَّه - امام صادق عليه السلام - شنيدم كه مىفرمود : « گروهى از اصحاب حسن‌بن على عليهما السلام طى نامه‌اى وفات دخترش را به وى تسليت گفتند ، امام عليه السلام در پاسخ ايشان نوشت : « بارى نامه ، شما به من رسيد كه مرا دربارهء مصيبت دخترم فلانى تسليت گفته بوديد ، ما او را به حساب خدا مىگذاريم و بر قضاى او تسليم و بر بلاى او صابريم . بنابراين اگر مصيبتها او را رنج داد ، و بلايا عزيز ما را گرفت ، به وسيله دوستانى كه با ما انس دارند ، براى ما قابل هضم است ، و برادران دوست داشتنى كه هر كه بر آنها نظر مىكرد شاد مىگرديد و چشمها با ديدن آن‌ها روشن مىشد روزگار آنها را در ربود و مرگ بر ايشان فرود آمد ، پس پشت سريها جاى آنها را گرفتند و مرگ آنها را نابود كرد ، پس آن‌ها در اردوگاههاى مردگان آرميدند و در غير محلّهء همسايگى همسايه شدند ! نه رابطه‌اى بين آنهاست و نه ديد و بازديد دارند و نه از نزديك ميان آنها برخوردى وجود دارد ، پيكرشان از خانواده بدور افتاده و از صاحبان خود يعنى از روانهايشان مفارقت كرده‌اند ، در حالى كه برادرانشان آنها را فرو گذاردند ، و من سرايى چون سراى آنها و قرارى چون قرار آنها را نديده‌ام ، در خانه‌هاى ترسناك ، ورودى خوار كننده كه در آن ديار وحشتناك وارد شده و از سرايى مأنوس بيرون رفته و آنجا را بدون اينكه خود بخواهد ترك گفته است ، پس مصيبت و