شكمش به كمر چسبيده بود ، پشت پاها صاف به‌گونه‌اى كه آب نمىماند ، وقت راه رفتن ( چون متكبران ) پا به زمين نمىكشيد بلكه با وقار و آرام راه مىرفت ، به هنگام حركت مثل آن بود كه در سراشيبى راه مىرود و چون نگاه مىكرد با تمام بدن مىگشت نه آن‌كه به گوشهء چشم نگاه كند ، نگاهش به طرف زمين بيش از آسمان بود ، تمام نگاهش ملاحظه بود ، هر كه را مىديد ، سلام مىداد . مىفرمايد : گفتم : از سخن گفتنش بگو ! گفت : پيوسته غمين بود و مدام در انديشه ، هرگز بدون انديشه نبود ، سكوتش طولانى به‌گونه‌اى كه هيچ‌گاه جز در وقت نياز سخن نمىگفت ، سخن آغاز مىكرد و با صداى رسا به پايان مىبرد ، كلمات جامع و قاطع بدون چيزى زياده و يا كم ( موجز ) با معنى بسيار مىگفت ، گفتارش نرم و ملايم بود و درشتى و غلظت در خلق و خويش نبود . هر نعمتى را بزرگ مىشمرد هرچند كم بود و هيچ نعمتى را بد نمىگفت ، خوردنى و آشاميدنىها را نه ستايش مىكرد و نه نكوهش ، و براى از دست رفتن دنيا و امور دنيوى عصبانى نمىشد . و هرگاه پاى حق به ميان مىآمد ، كسى او را نمىشناخت و هيچ چيز جلوى غضب او را نمىگرفت ، تا آن را قصاص و جبران مىنمود ، هرگاه اشاره مىكرد با تمام دست اشاره مىفرمود و در وقت تعجب ، ديده برهم مىنهاد و به هنگام حرف‌زدن كف دست راست را با داخل شصت چپ مىزد ، وقتى كه خشمگين بود ، صورت برمىگرداند و از طرف مقابل اعراض مىكرد ، و در وقت خوشحالى چشمش را مىبست ، تمام خنده‌اش تبسم بود ، كمتر اتفاق مىافتاد كه صداى