حضرت از مخالفت و نزاع در امان است . اما علماى ما همواره معتقد به وجوب امامت بوده و در كتابهاى اصول عقايد آن را از راه عقل به ثبوت رسانده‌اند و اينكه ناگزير امام بايد معصوم و مورد نصّ باشد و به يقين حق از ميان امّت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم بيرون نمىرود . و چون اين مطلب به ثبوت رسيد ، بنابراين ؛ مردم پس از على عليه السلام يا بر اين عقيده‌اند كه هيچ نيازى به وجود امام نيست ! كه اين قول ، بدان جهت كه ثابت شد وجود امام در همهء زمانها واجب است ، باطل و نارواست . و يا اينكه معتقد به امامتند ولى عصمت را شرط امامت نمىدانند ، اين عقيده نيز ، به آن دليل كه ثابت شد عصمت براى امام واجب و لازم است ، باطل و نادرست است . و يا اينكه امامت حسن بن على عليه السلام را به خاطر وجود تمام شرايطى كه در تعريف امام گفته شد ، قبول دارد ، پس بايد بر اين عقيده بود و بر آن اساس عمل كرد ، اگر نه حق و حقيقت از ميان عقايد امّت اسلام بيرون خواهد بود . طبق احاديث متواتر شيعه و نقل هر نسلى از نسل پيشين ، امير المؤمنين عليه السلام بر امامت فرزندش امام حسن عليه السلام تصريح فرموده و شيعيان در حضور آن حضرت بوده‌اند ؛ به صراحت او را پس از خود جانشين خويش قرار داده است و كسى نمىتواند ادّعا كند كه شيعيان در اين عقيده متواتر خود دروغ گفته‌اند . در اين مورد بحثهاى طولانى در كتابهاى كلامى مطرح است كه در اين كتاب جاى نقل آنها نيست ، و در بين عموم مردم وصيت على عليه السلام به فرزندش امام حسن عليه السلام و گزينش او از ميان همهء پسرانش براى اين