حسن‌بن على عليهما السلام سرش را پايين انداخت سپس بلند كرد و فرمود : « سپاس خدايى را كه نه آغازش معلوم است و نه پايانى دارد ، نه از قبل قابل درك است و نه از بعد محدوديتى دارد ، و نه او را مدتى است كه با كلمهء « حتى » معين گردد و نه كالبدى است كه تجزيه شود . و نه صفت مختلفى كه متناهى باشد . بنابراين در عقل‌ها و وهم‌ها نگنجد و در فكر و خطور انسان‌ها درنيايد ، و نه مغزها و ذهن‌ها صفت او را درك كنند تا بگويند : از چه وقت ؟ و نه پديده‌اى است از چيزى ، و نه پيداست بر چيزى و نه ناپيداست در چيزى ، و نه رها و جداست ( از عالم هستى ) ، هرگز ! او جهان را آفريده است پس آغازگر و هستىبخش از نيستى است ، آنچه را كه هستى داد آغاز كرد و آنچه را كه آغاز كرد ، بدون سابقه بود ، و هر چه اراده فرمود انجام داد و آنچه را كه خواست بيفزايد اراده فرمود ، اين است خداى شما كه پروردگار عالميان است » . « 1 » 2 - و نيز به اسناد خود نقل كرده ، مىگويد : مردى روبه على بن الحسين عليهما السلام كرد و از معناى : « بسم‌اللَّه الرحمان الرحيم » پرسيد ، علىبن‌الحسين عليهما السلام فرمود : « پدرم از برادرش امام حسن عليه السلام و او از قول پدرش اميرالمؤمنين عليهم السلام نقل كرد كه مردى از اميرالمؤمنين عليه السلام پرسيد : بفرماييد ! معناى « بسم‌اللَّه الرحمان الرحيم » چيست ؟ فرمود : كلمهء « اللَّه » بزرگ‌ترين نام از نام‌هاى خداوند عزوجل است ، و آن اسمى است كه سزاوار نيست جز خداى تعالى را ناميد و هيچ مخلوقى به آن نام خوانده نمىشود !

--> ( 1 ) - توحيد : ص 45 .