كه در اين‌جا دفن شود ، در حالى كه من از رسول‌خدا شنيدم كه مىفرمود : حسن و حسين دو سرور و آقاى جوانان اهل بهشتند ؟ مروان گفت : ما را به خودمان واگذار ! حديث رسول‌خدا صلى الله عليه و آله از بين رفته است زيرا كه غير از تو و ابوسعيد خدرى كس ديگرى آن را پاس نمىدارد ، و تو هم كه در جنگ خيبر اسلام آوردى ! ابوهريره گفت : راست گفتى من در زمان جنگ خيبر اسلام آوردم ولى همواره با رسول‌خدا صلى الله عليه و آله بودم و از او جدا نبودم و پيوسته از او مىپرسيدم ، و بدان‌وسيله دقت كردم و دانستم چه كسى را دوست دارد و چه كسى را دشمن ، چه كسى نزديك به او و چه كسى دور از اوست ، و كدام شخص را تأييد كرده و چه كسى را تبعيد نموده است ، و كه را نفرين كرده و كه را دعا نموده است ! و چون عايشه اسلحه و اشخاص را ديد و از اين‌كه مبادا شر بزرگى بين آن‌ها اتفاق افتد و خونريزى شود بيمناك شد ، گفت : خانه ، خانهء من است و من كسى را اجازه نمىدهم در آن‌جا دفن كنند ! ولى حسين عليه السلام موافق نبود مگر اين‌كه او را در جوار جدش دفن كند . پس محمدبن حنفيه گفت : برادرم ! اگر حسن عليه السلام وصيت كرده بود كه حتماً آن‌جا دفن كنيم ، ما هم دفن مىكرديم و يا پيش از دفن او مىمرديم ، ولى او استثنا فرموده و گفته است : مگر بيمناك باشيد از اين‌كه شرى به پا شود ! بنابراين كدام شر را از اين شرى كه ما گرفتاريم بالاتر مىبينيد ! پس از اين حرف‌ها پيكر حسن عليه السلام را در بقيع دفن كردند . « 1 »

--> ( 1 ) - شرح نهج‌البلاغه : 16 / 13 و 14 .