حسن عليه السلام به برادرش ، حسين وصيت كرد و گفت : « نمىدانم كه خداوند نبوت و خلافت را براى ما خانواده گرد مىآورد يا نه ! بنابراين مبادا اهل كوفه تو را تحريك كنند تا وادار به قيام نمايند . » « 1 » فضل‌بن دكين مىگويد : همين كه بيمارى حسن‌بن على رضى الله عنه شدت گرفت ، مردى بر او وارد شد ، گفت : يا ابامحمد ! اين بىتابى چرا ؟ جز اين است كه روحت از بدن مفارقت مىكند ؟ ! و به پدر و مادرت ؛ على و فاطمه و به جد و جده‌ات : پيامبر صلى الله عليه و آله و خديجه و همچنين به عموهايت : حمزه و جعفر ، و دائىهايت ، قاسم ، طيب ، طاهر و ابراهيم و به خاله‌هايت : رقيه و ام‌كلثوم و زينب مىپيوندى ! بنابراين بايد خوشحال باشى ! چون حسن عليه السلام دنيا را وداع گفت ، زنان بنىهاشم يك ماه بر او نوحه‌سرائى كردند و يك‌سال لباس عزا پوشيدند . « 2 » 37 - ابن عبدالبر مىگويد : حسن‌بن على رضى الله عنه در مدينه از دنيا رفت و در زمان وفاتش اختلاف است ، بعضى گفته‌اند : در سال چهل‌ونه و بعضى گفته‌اند : در ماه ربيع‌الاول سال پنجاه ، پس از گذشت ده‌سال از فرمانروايى معاويه و به قولى سال پنجاه‌ويك هجرى وفات يافت و در بقيع به خاك سپرده شد و سعيدبن عاص كه فرماندار مدينه بود بر جنازه آن حضرت نمازگزارد و حسين عليه السلام او را براى نماز بر جنازهء برادرش مقدم داشت و فرمود : اگر سنت نبود تو را مقدم نمىداشتم . و عايشه روا دانسته بود كه جنازهء آن حضرت را در جوار

--> ( 1 ) - اين هم يكى از مجعولات و دروغ‌هايى است كه از قول امام مجتبى عليه السلام اين نويسندهء مُغرض آورده است - م . ( 2 ) - اسدالغابه : 2 / 14 و 15 .