سوگند كه طولى نخواهد كشيد تو هم پس از او مىميرى ! « 1 » 36 - جزرى مىگويد : امام حسن در سال چهل‌ونه هجرى وفات يافت و به قولى در سال پنجاه و بنا به قولى در سال پنجاه‌ويك دار دنيا را وداع گفت . آن حضرت با عصارهء وسمه « نوعى گياه » خضاب مىكرد . علت وفات آن حضرت اين بود كه همسرش ، جعده دختر اشعث‌بن قيس او را زهر داد ، به‌گونه‌اى بود كه حدود چهل‌روز طشتى را درجلوى آن حضرت مىگذاشتند و طشتى را برمىداشتند ، و سرانجام از دنيا رفت . چون بيمارى آن حضرت شدت گرفت ، به برادرش حسين رضى الله عنه فرمود : « برادرم ! مرا سه‌مرتبه زهر داده‌اند ولى هيچ‌گاه مثل اين مرتبه زهرى نچشيده بودم كه جگرم را فروريخت ! » حسين عليه السلام عرض كرد : برادر ! چه كسى شما را زهر داده است ؟ » . فرمود : « منظور تو از اين سؤال چيست ؟ آيا مىخواهى آن‌ها را بكشى كه من آن‌ها را به خداى عزوجل واگذار كردم ؟ ! » . و چون در آستانه وفات قرار گرفت كسى را نزد عايشه فرستاد و از او خواست موافقت كند تا كنار قبر پيامبر صلى الله عليه و آله دفن كنند ، و او نيز موافقت كرد ! از اين‌رو به برادرش ، حسين عليه السلام فرمود : « وقتى كه من از دنيا رفتم از عايشه بخواه كه من در جوار پيامبر صلى الله عليه و آله دفن شوم ! زيرا كه قبلا ! از او خواسته‌ام و موافقت كرده است ، و شايد او از من خجالت مىكشد ! در آن‌صورت اگر او موافقت كرد ، مرا در خانه او دفن

--> ( 1 ) - اخبارالطوال : 221 و 222 .