همدم اهل تقوا و پنجمين فرد از اصحاب كسايى و در دامن اسلام پرورش يافتى و از پستان ايمان شير خوردى ! تو داراى پيشينه‌اى بس بزرگ و مراتبى بسيار بلندى ! به وسيلهء تو بين دو گروه بزرگ صلح برقرار شد و از پراكندگى و تفرقه دينى جلوگيرى شد . پس بر تو درود باد ! كه تو در حيات و پس ازمرگ پاك و پاكيزه‌اى و اين شعر را خواند : آيا موى سرم را روغن بمالم و محاسنم را خوشبو كنم درحالى كه صورت تو روى خاك و پيكرت بىلباس است بر تو خواهم گريست تا وقتى كه كبوتران بر درخت پرشاخ و برگ نوحه‌سرايى كنند ! و تا وقتى كه شاخهء درختان باغ سرسبز و خرم است ! اى غريبى كه تمام نواحى حجاز در پيرامون او هستند ! آرى بدانيدهر كه زير خاك باشد غريب است ! واقدى مىگويد : همين كه معاويه از درگذشت حسن عليه السلام باخبر شد در كاخ خضرا چنان تكبيرى گفت كه صداى تكبير او را اهل مسجد شنيدند ! ابن‌سعد مىگويد : موقعى كه حسن عليه السلام وفات يافت ، ابن‌عباس كه نابينا شده بود ، در شام بود ، نزد معاويه رفت و به راهنمايش گفت : مرا نزديك او نبر ! مبادا ناسزا بگويد . معاويه با ديدن ابن‌عباس گفت : به خدا سوگند كه خبرى به او خواهم داد كه از ناسزاگويى بسى بر او سخت‌تر و ناگوارتر است ! روبه ابن‌عباس كرد و گفت : حسن‌بن على هم كه از دنيا رفت ! ابن‌عباس گفت : اناللَّه و انااليه راجعون ! به خدا سوگند اى معاويه تو