واجب و ضرورى است ، و گروهى متعتقد به امامت شخص غير معصومند كه عقيدهء اينان نيز باطل است چون وجوب و ضرورت عصمت امام نيز به ثبوت رسيده است . امّا گروهى معتقد به امامت امام حسن عليه السلام بوده و او را معصوم مىدانند ، بنابراين لازم است كه حكم بر صحت قول اين گروه نماييم ، اگر نه لازم مىآيد كه حق از ميان تمام اقوال و عقايد اين امّت خارج گردد ! دوم ، اينكه ما به حديث متواتر شيعه استدلال مىكنيم كه نسل بعد از نسل ، از اميرالمؤمنين على عليه السلام نقل كرده‌اند كه در حضور شيعيان بر امامت فرزندش امام حسن عليه السلام تصريح فرموده و او را با عبارت صريح و روشن جانشين خود قرار داد . و هيچ فرقى نيست بين كسى كه ادعا كند شيعيان در آنچه به تواتر دربارهء جانشينى امام حسن عليه السلام نقل كرده‌اند دروغ است و بين آن كسى كه ادعا كند امت در معجزاتى كه از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم نقل كرده‌اند دروغ مىگويند و نسبت به شيعه در مورد تواتر نصوص ادعاى كذب كند ! و هر نوع سؤالى كه در اين مورد قابل طرح بوده در كتابهاى كلامى ذكر شده است . سوم ، اينكه وصيت اميرالمؤمنين به طور خاص نسبت به امام حسن عليه السلام از بين تمام فرزندان و اهل بيتش در ميان مردم مشهور است ، و از طرفى وصيت از ناحيهء امام طبق عادت جارى بين انبياء و امامان دربارهء اوصيايشان ، باعث استحقاق كسى است كه براى او وصيت شده است ، بويژه آنكه وصيت نوعى علم است در نزد تمام آل