روزهاى دنيا مىبينم و بدان كه من بر اجلم سبقت نمىگيرم و چون اجل فرا رسد بر پدرم و جدم عليهما السلام وارد خواهم شد ، درحالى كه از جدايى تو و برادرانت و ديگر دوستان ناخورسندم ! البته از اين گفته‌ام استغفار مىكنم و به درگاه او توبه مىنمايم ، بلكه به‌خاطر علاقه‌ام به ديدار رسول‌خدا و اميرالمؤمنين علي بن ابىطالب عليهما السلام و مادرم فاطمه ، حمزه و جعفر به رفتن از دنيا علاقمندم ! البته كه خداى تعالى به هرچه هلاك شود ، جايگزين است و نسبت به‌هر مصيبتى مايهء تسلى و در برابر هرچه از دست رود ، جبران‌كننده است . برادرم اندكى پيش پاره‌هاى جگرم را در طشت ديدم ، و البته كسى را كه اين مصيبت را بر من وارد كرده به خوبى مىشناسم و مىدانم اين مصيبت از كجا آمده است ، برادرجان ! تو مىخواهى با او چه كنى ؟ امام حسين عليه السلام گفت : به خدا قسم كه او را مىكشم ؟ فرمود : بنابراين هرگز او را معرفى نمىكنم تا اين كه با رسول‌خدا ديدار كنم ، و اينك برادرم ، وصيت مرا بنويس : اين وصيتى است كه حسن‌بن على ابىطالب به برادرش حسين‌بن على نموده است : او گواهى مىدهد كه خدايى جز خداى يكتاى بىشريك نيست و او را چنان كه شايسته است پرستش مىكند ، نه او را در سلطنت شريكى است و نه نگهدارنده‌اى از خوارى و ذلت ! و به‌راستى كه او همه چيز را آفريده و به اندازهء خاصى هر چيزى را مقدر فرموده است و او شايسته‌ترين معبود و سزاوارترين فرد براى ستايش است ، هر كه از