در حالى كه تو خوب مىدانى كه ما تو را دوست داريم ! و تو نيز ما را دوست دارى ، پس تقواى الهى را داشته باش كه تقوا وسيلهء نجات است و پايدار باش كه پايدارى كرامت است و بدان كه گران آمدن صبر و استقامت بر تو از بىتابى است و دير رسيدن تو به عافيت از نااميدى است بنابراين نااميدى و بىتابى را از خودت دور كن ! آنگاه امام حسن عليه السلام سخن آغاز كرد و فرمود : « عموجان ! اگر نبود كه شخص وداع كننده نبايد خاموش بماند و بدرقه كننده بايد برگردد هر آينه سخن كوتاه مىگفتم هرچند كه تأسف طولانى است و اين قوم نسبت به تو دچار توهم شده و تو را هدف قرار دادند ، پس تو با ياد جدايى دنيا و شدايد و سختيهاى آن ، دنيا را از خودت به اميد پاداشهاى پس از دنيا دور بينداز و شكيبا باش تا پيامبرت صلى الله عليه و آله را ملاقات كنى در حالى كه از تو راضى است . » « 1 » آنچه بين آن حضرت و ابن زبير گذشت 1 - ابن عساكر از عبدالرّزاق نقل كرده ، مىگويد : عبداللَّه بن مصعب برايم نقل كرد كه مردى نزد ما تمام اوقاتش را به عبادت مىگذراند ولى هر وقت نام عبداللَّه‌بن زبير را مىبرد ، مىگريست و هرگاه على را ياد مىكرد ، بد مىگفت . مىگويد : به آن مرد گفتم : مادرت به عزايت بنشيند ، يك نفس على و يا يك گام او در راه خدا بهتر است از تمام عمر عبداللَّه‌بن زبير تا وقتى

--> ( 1 ) - شرح نهج البلاغه : 8 / 252 و 253 .