مصادره كرده بود ، و عنوان نامهء امام عليه السلام چنين بود : « از حسن بن على به زياد » زياد از اين نامه به خشم آمد كه چرا اسم خودش را بر اسم او مقدم داشته و او را به ابوسفيان نسبت نداده است ، از اين رو طى نامه‌اى به آن حضرت نوشت : از زياد بن ابى سفيان به حسن ! اما بعد تو دربارهء تبهكارى به من نامه نوشته‌اى كه جز تبهكاران او را پناه نمىدهند ، و سوگند به خدا كه من او را خواهم جست اگر چه بين پوست و گوشت تو باشد زيرا بهترين گوشتى را كه من بيشتر دوست دارم بخورم گوشت تو است ! حسن بن على پس از دريافت نامهء زياد طى نامه‌اى به معاويه از زياد شكايت كرد و نامهء زياد را نيز داخل نامهء خودش براى او فرستاد ، همين كه معاويه نامه را خواند از زياد سخت در شگفت شد و نامه‌اى به او نوشت : اما بعد ، تو دو نوع انديشه و عقيده دارى : يكى از ابوسفيان و ديگرى از سميّه ! اما آن كه از ابوسفيان است ، دور انديشى و تصميم‌گيرى است و اما آن چه از سميّه دارى چنين نگرشى همانند خود اوست ! و همانا حسن بن على به من نامه‌اى نوشته و در آن نامه خاطر نشان كرده است كه تو نسبت به مردى از اصحاب او متعرض شده‌اى در صورتى كه ما او و امثال او را از تو باز داشته‌ايم بنابراين تو را نسبت به ايشان سلطه و حاكميتى نيست . و من از تو تعجب كردم وقتى كه ديدم در نامه‌اى كه به او نوشته‌اى او را به پدرش نسبت نداده‌اى !