« شاهى » شد سپس حاشيهء فرات و « فالوجه » را گرفت تا به « مسكن » رسيد . و حسن عليه السلام از راه « حمام عمر » پيش رفت تا به « دير كعب » رسيد و از آن‌جا به « بكر » و سرانجام در پايين پل در « ساباط » فرود آمد . و چون صبح شد منادى در بين مردم ندا داد : جمع شويد ! همگى جمع شدند و امام عليه السلام بالاى منبر رفت پس خطبه خواند و خدا را سپاس گفت و فرمود : « سپاس خداى را به‌هر اندازه كه ستايش‌كننده ، توان ستايش او را داشته باشد و گواهى مىدهم كه خدايى جز خداى يكتا نيست به‌هر مقدارى كه گواهىدهنده‌اى بر يكتايى او گواهى دهد ! و گواهى مىدهم كه محمد فرستادهء خداست ، او را به حق فرستاده ، و امين وحى خويش قرار داده است ، صلى الله عليه و آله . اما بعد ، به خدا سوگند كه من اميدوارم به لطف و سپاس خدا درحالى صبح كرده باشم كه خيرخواه‌ترين فرد براى خلق خدايم و چنان صبح نكرده باشم كه كينه‌اى از فرد مسلمانى بر دل و ارادهء بدى نسبت به كسى و يا آزار فردى را بر دل داشته باشم . بدانيد ! آن‌چه را كه شما نمىپسنديد در ميان جماعت بهتر از آن است كه در جدايى مىپسنديد و من براى شما انديشهء خيرى كه دارم بهتر از نگرش خود شما برايتان است . بنابراين با فرمان من مخالفت نكنيد ، و نظر مرا رد ننماييد ، خداوند من و شما را بيامرزد ! و من و شما را بر آن‌چه خواست و رضاى اوست هدايت كند !