مردم به دنيا و بىميلى به آخرت . از اين رو براى خودش از - معاويه جهت تأكيد حجت خود در برابر او و عذر ما بين خود و معاويه در پيشگاه خدا و نزد عموم مردم - وثيقه محكم گرفت و با او شرط كرد كه به اميرالمؤمنين عليه السلام ناسزا نگويند و به جاى آن در نماز دعاى دست بخوانند و شيعيان - رضى اللَّه عنهم - در امان باشند و كسى باعث ناراحتى آنها نشودو به هر صاحب حقى حقش پرداخت شود . معاويه به تمام اينها پاسخ مثبت داد و همه را متعهد شد و سوگند ياد كرد كه همه را برآورده كند ، و چون صلح پايان گرفت معاويه حركت كرد تا به نخيله فرود آمدو آن روز جمعه بود ، پس نماز ظهر را با مردم بجا آورد و خطبه خواند و گفت : به خدا سوگند كه من با شما نجنگيدم تا نماز بخوانيد و روزه بگيريد و حج بجا آوريد و زكات بدهيد ، چون شما اينها را انجام مىداديد بلكه با شما جنگيدم تا فرمانروايى كنم و خدا هم بر خلاف ميل شما اين مقام را به من داد و بدانيد كه من حسن را اميدوار به چيزهايى كرده و وعده هايى دادم كه تمامى آنها را زير پايم گذاشتم و به هيچ كدام وفا نخواهم كرد . سپس حركت كرد تا وارد كوفه شد و چندروزى آنجا ماند ، و چون بيعتش پايان يافت ، بالاى منبر رفت و براى مردم خطبه خواند و از اميرالمؤمنين نام برد و با حضور امام حسن عليه السلام به او و به امام توهين كرد ، حسن و حسين عليهما السلام هر دو حاضر بودند . امام حسين بلند شد تا جواب دهد ، امام حسن عليه السلام دست او را گرفت