فرمانرواى نيكوكاران و قاتل تبهكاران است » پس پيامبر صلى الله عليه و آله در حقيقت واجب شمرده است كه هيچ نيكوكارى از نيكوكاران حق ندارد خود را امير او ( على ) بداند و در حقيقت خود را امير ، فرمانرواى نيكوكاران شمردن ، نيكوكارى نيست ، همچنين منظور رسول‌خدا صلى الله عليه و آله - هرچند كه حسن‌بن‌على عليهما السلام اين شرايط را با معاويه نكرده بود و او خود را اميرالمؤمنين مىناميد - چنين اقتضايى را داشت ! درحالى كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : قريش رهبران و امامان مردمند : نيكوكارانشان براى نيكوكاران و تبهكارانشان براى تبهكاران ، و هر كه از قريش بر اين عقيده بوده است كه معاويه امام و رهبر واقعى او از جانب خداست و به فرمانروايى او به‌عنوان يك امر واجب معتقد باشد در حقيقت بر وجوب دست به دست گرداندن مال خدا و برده شمردن بندگان خدا و دين او را باطل دانستن ، معتقد گشته است و فرمان الهى را كه بايد مؤمن باشد ، ترك گفته است ، زيرا كه خداى عزوجل مؤمنان را مأمور به هميارى بر نيكى و تقوا نموده و فرموده است : « تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ » « 1 » بنابراين اگر مال خدا را دست به دست گرداندن و بندگان او را برده شمردن و دين خدا را باطل دانستن از نيكى و تقوا باشد ، رواخواهد بود تا براساس تأويل شما هر كه او ( معاويه ) را امام رهبر خود بداند و او را بر خويشتن فرمانروا شمارد ، چنان كه شما فرمانروايى او را بر بندگان اعتقاد داريد ! و جايز خواهد بود تا هر كه معتقد شود كه مال

--> ( 1 ) - مائده / 2 : بايد در نيكىها و تقوا دست هميارى و اتحاد به يكديگر بدهيد ، نه اين‌كه بر گناه و تعدى تعاون و همكارى نماييد .