برادرم فرمود : حسن و حسين دو امام و پيشوايند چه قيام كنند و چه بنشينند ؟ ! » گفتم : چرا ! فرمود : « در اين‌صورت پس من امامم چه قيام كنم و چه بنشينم ! ابوسعيد ! دليل مصالحهء من با معاويه ، همان دليل مصالحهء رسول‌خدا صلى الله عليه و آله است با بنىضمره و بنىاشجع و با اهل مكه موقعى كه از حديبيه برگشت ، درحالى كه آن‌ها نسبت به قرآن و تنزيل كافر بودند و معاويه و يارانش نيز به تأويل قرآن كافر بودند ! ابوسعيد ! هرگاه من از جانب خداى تعالى امام و پيشوايم ، نبايد رأى من از روى سفاهت و ناآگاهى باشد ؛ در كارى كه كرده‌ام چه آتش‌بس و متاركه جنگ و چه پيكار و مبارزه ، هرچند كه جهت حكمت كار من بر ديگران روشن نباشد ! مگر نمىبينى وقتى كه خضر عليه السلام آن كشتى را سوراخ كرد ، و آن پسربچه را كشت و آن ديوار را برافراشت ، موسى از كار او خشمگين شد چون جهت حكمت اين كارها بر او مشتبه بود ! تا اين‌كه خضر عليه السلام او را مطلع ساخت و در نتيجه او راضى شد ! همين‌طور شما هم به دليل ناآگاهى از حكمتى كه در اين عمل بود از من ناراحت شديد ! درحالى كه اگر من اين‌كار را نكرده بودم ، هيچ فردى از شيعيان ما را بر روى زمين زنده نمىگذاشت و همه را مىكشت ! » « 1 » صدوق از محمدبن‌بحر شيبانى در كتاب معروف خود به « الفروق بين‌الأباطيل والحقوق » دربارهء هدف از مصالحه و متاركهء حسن‌بن‌على عليهما السلام با معاويه ، صحبت كرده و پرسش سائلى را راجع به

--> ( 1 ) - علل‌الشرايع : 1 / 200 .