اميرالمؤمنين محل نزولى فراهم آورد . جابر مىفرمايد : به تميم گفتم : چگونه اين پسر توان اين همه سخنانى را داشت كه تو نقل كردى ؟ تميم در پاسخ من گفت : هنوز بيشترين فرموده‌هاى او از خاطرم رفته ، تنها قسمتى ز آن‌چه را كه شنيده بودم به خاطر داشتم ! « 1 » 10 - همو از ابوجعفر نقل كرده ، مىگويد : پس از آن كه ابن‌عباس نزد على عليه السلام برگشت و ماجرا را به عرض رساند ! على عليه السلام حسن‌بن على و عمار ياسر را طلبيد و به كوفه فرستاد ، و چون به كوفه رسيدند ، نخستين كسى كه نزد ايشان رفت مسروق‌بن اجدع بود ، آمد و به ايشان سلام داد و روبه عمار كرد و گفت : اى ابويقظان ، چرا اميرالمؤمنين ( عثمان » را كشتيد ؟ عمار فرمود : چون به حيثيت ما لطمه زده و آبروى ما را برده بود ! مسروق گفت : به خدا سوگند مجازاتى كه كرديد همانند آن نبود كه تحمل كرديد درحالى كه اگر صبر مىكرديد ، هر آينه براى صابران بهتر بود ! سپس ابوموسى بيرون آمد و حسن عليه السلام را ديد ، پس او را در كنار خود نشاند و به عمار گفت : اى ابويقظان ! آيا تو هم در ميان كسانى بودى كه بر ضد اميرالمؤمنين ( عثمان ) شوريدند و خودت را ميان تبهكاران جا دادى ؟ ! فرمود : من چنين كارى را نكردم و تو بر من بدبين نباش ! امام حسن عليه السلام حرف آن‌ها را قطع كرد و به ابوموسى فرمود : اى ابوموسى مردم را از ما باز ندار ! زيرا به خدا قسم كه ما جز

--> ( 1 ) - شرح نهج‌البلاغه : 14 / 11 .