را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه كرد پس نور ايشان همهء آنها را فرا گرفت ، آنگاه خداى تبارك و تعالى به آسمانها و زمين و كوهها فرمود : اينان دوستان و اولياى منند و حجّتهاى من بر خلق و پيشوايان مخلوقات منند . من هيچ مخلوقى را نيافريده‌ام كه نزد من محبوبتر از ايشان باشد ، و بهشتم را براى كسانى آفريده‌ام كه دوستدار ايشان باشند ، و براى مخالفان و دشمنان ايشان آتش دوزخ را آفريده‌ام ، بنابراين هر كس منزلت و مقام ايشان را نسبت به عظمت من ، ادّعا كند ، او را چنان عذابى كنم كه هيچ كس از عالميان را چنان عذابى نكرده باشم ، و او را از جملهء مشركان در پايين‌ترين جاى از آتش دوزخ قراردهم ، و هر كه به ولايت ايشان اقرار و اعتقاد داشته باشد و ادّعاى جايگاه و منزلت ايشان را نسبت به عظمت من نداشته باشد ، او را با ايشان در باغهاى بهشتى در يك جايگاه قرار دهم . براى ايشان در آنجا آن چه بخواهند نزد من است و كرامتم را بر ايشان مباح داشتم و جوار رحمت خويش را بر آنها حلال نمودم و شفاعت ايشان را دربارهء گنهكاران از مردان و زنان بندگانم پذيرايم ، بنابراين ولايت ايشان امانتى در نزد خلق است پس كدام يك از شماست كه آن امانت را با همهء سنگينىاش بر دوش بگيرد و براى خودش آن را مدعى شود نه براى برگزيدگان من كه آسمانها و زمين و كوهها از حمل آن سرباز زدند و از آن دورى كردند كه منزلت ايشان را ادّعا كنند و آرزوى موقعيّت ايشان را نسبت به عظمت پروردگارشان نمايند ؟ !