جهانيان برگزيد ، « دودمان و فرزندانى كه بعضى از آنها از بعضى ديگر گرفته شده‌اند و خداوند ( نسبت به زحمات آنها ) شنوا و داناست » « 1 » و ما همان ذرّيه آدم و خاندان نوح و گزيده‌اى از آل ابراهيم و سلاله‌اى از اسماعيل و آل محمد صلى الله عليه و آله و سلم هستيم . ما نسبت به شما همچون آسمان بر افراشته و زمين گسترده و خورشيد تابان و چون آن درخت زيتونيم كه نه شرقى و نه غربى است كه زيتونش را بركت داده‌اند ؛ پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم اصل آن درخت و على عليه السلام شاخهء آن و ما به خدا سوگند كه ميوهء آن درختيم ، بنابراين هر كس به شاخه‌اى از شاخه‌هاى آن درخت چنگ زد نجات يافت و هر كه تخلّف جست ، به آتش دزوخ فرو افتاد . پس اميرالمؤمنين از آخر جمعيت به پا خاست ، در حالى كه عبايش از پشت بر زمين كشيده مىشد ، آمد و آمد تا بالاى منبر در برابر امام حسن عليه السلام قرار گرفت ، وسط پيشانيش را بوسيد سپس فرمود : يابن رسول اللَّه ! بر اين مردم برهان و دليل خود را ثابت كردى و بر ايشان اطاعت خود را واجب گردانيدى ، پس واى بر كسى كه با تو مخالفت كند ! » « 2 » 27 - حافظ ابونعيم از ابوبكره نقل كرده ، مىگويد : پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم با ما نماز مىخواند ، در آن ميان كه به سجده رفته بود ، حسن كه هنوز پسر خوردسال بود آمد و به پشت يا گردن آن حضرت سوار شد ، پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم او را به آرامى برداشت و بر زمين نهاد . همين كه از نماز فارغ شد ، گفتند : يا رسول اللَّه ! شما با اين كودك

--> ( 1 ) - آل عمران / 34 . ( 2 ) - بحار الانوار : 43 / 358 .