عرض كرد : جدّ شما ( پيامبر ) فرمود : « دنيا زندان مؤمن و بهشت كافر است » در حالى كه شما مؤمن و من كافرم ، و دنيا را چيزى جز بهشت براى شما نمىبينم ! زيرا كه از نعمتهاى آن برخوردار و از لذتهاى آن بهره مندى ، در صورتى كه دنيا را جز زندانى براى خود نمىبينم ، زيرا كه صدمات آن هلاكم كرده و تنگدستى آن مرا از پاى در آورده است ؟ ! همين كه امام حسن عليه السلام سخنان مرد يهودى را شنيد ، نور تأييد بر سيمايش درخشيد و از خزانهء علم ربانيش او را به قدر فهمش استخراج كرد و خطاى گمان و اشتباه پندار او را فاش كرد و فرمود : « اى پيرمرد ! اگر به من بنگرى با نعمت‌هايى كه خداوند در سراى آخرت براى مؤمنان آماده كرده ؛ از آنچه كه هيچ چشمى نديده و هيچ گوشى چون او را نشنيده است خواهى دانست كه من پيش از انتقال به آن سرا در اين دنيا در زندانى تنك و تاريكم و اگر به خودت نگاه كنى با عذاب و كيفرى كه خداوند براى تو و براى هر كافرى در سراى آخرت مهيّا كرده است ؛ از آتش سوزان جهنم و نكبت عذاب پايدار ، خواهى ديد كه هم اكنون پيش از رفتن تو به آنجا در بهشت فراخ و نعمت جامعى هستى ! » « 1 » 24 - مجلسى مىگويد : نقل كرده‌اند كه مردى مقابل حسن بن على عليهما السلام ايستاد و گفت : اى پسر اميرالمؤمنين ! به حق آن كسى كه چنين‌نعمتى را به‌شما مرحمت كرده‌است بدون‌اينكه كسى واسطهء لطف او به شما گردد ، بلكه احسانى است از جانب او بر شما ، مگر اينكه به

--> ( 1 ) - كشف الغمّه : ص 544 .