است كه از سوى معصومين - عليهم‌السّلام - وارده شده و ثالثاً : توجه دادن به منظورى است كه آن بزرگواران از اين الفاظ و تعبيرات داشته‌اند . كلمهء قرب ، در برابر بُعد و وصل ، در برابر هجران و فراق استعمال مىشود . وصول نيز به معناى شدت قرب و نزديكى و دوام آن است ، بر خلاف قرب كه در آن دوام و استمرار نيست . از طرفى - به نص كتاب و سنت - خداوند سبحان از خلق دور نيست تا ما بخواهيم به او نزديك شويم و او از آن‌ها كنار نيست تا ما قرب و وصول به او را تحصيل كنيم ، بلكه مقصود از اين الفاظ و تعبيرات در كتاب و سنت اين است كه فرو رفتن در عالم طبيعت و شهوات ، موجب روگردانى از فطرت يعنى خداوند سبحان مىشود و در نتيجه درون ، تيره و تار شده ، از نور و روشنايى فطرى در حجاب واقع مىشود . بازگشت به اين صفا و نورانيت اوّليه محتاج چند امر است ، از آن جمله ورعى است كه خداوند سبحان در فصول بيستم تا بيست و دوم حديث به آن اشاره فرموده است كه هرگاه بنده - به معنايى كه سابقاً گفته شد - اهل ورع شود ، به صفا و نورانيّت اوّليه بر مىگردد و اين بازگشت ، قرب و وصل و نزديكى به خداوند سبحان ناميده مىشود . بنابراين لازم است ، خوانندهء محترم توجه و تعمق دقيق كند و از اين الفاظ نهراسد و گمان نكند كه خداوند نسبت به خلقش در كنارى واقع شده يا خلق از خدا خالى است .