آن‌چه حرام كرده‌ام ، به من نزديك نمىشود ، همانا بهشت جاودان و سرسبز خويش را به ايشان مىبخشم و هيچ‌كس را با آن‌ها شريك نمىسازم . » 1907 . در حديث ابوذر آمده است : « اى اباذر ! اصل و اساس دين ، پرهيزكارى و اوج آن اطاعت است . » بيان در قرآن كلمهء تقوا به شكلهاى مختلف و در موارد بسيار به كار برده شده ، اما كلمهء ورع اصلًا استفاده نشده است ؛ امّا در گفتار معصومين - عليهم‌السّلام - هر دو كلمه وجود دارد و تعبير ورع و پرهيز از محرمات الهى ، بيش‌تر به‌كار رفته است ، مگر در اين حديث كه لفظ تقوا ، اصلًا نيامده است و كلمهء ورع نيز در موردى اعم و فراگيرتر نسبت به آن‌چه در روايات آمده ، استعمال شده است و شايد منظور از آن مراحل و درجات ، تقوا باشد . گواه اين بيان ، آيات و رواياتى است كه در توضيح عبارت « بر تو باد به ورع و پرهيزكارى . » ذكر شد و نيز عبارات و بياناتى كه در دو فصل آينده خواهد آمد . خداوند سبحان در اين بخش از حديث و دو فصل آينده ، آثار و فوايدى را براى ورع ذكر فرموده ، مانند اين‌كه آن را سروپيكر و ابتدا و متن و انتهاى دين و سبب نزديكى به خداوند و زيور مؤمن و ستون و تكيه‌گاه دين و به مثابه سفينه نجاتش و گشايندهء درهاى عبادت به روى بنده و موجب بزرگداشت او نزد مردم و نزديكى و وصولش به خداوند سبحان قرار داده است . از مجموع اين مطالب روشن مىشود كه مقصود از ورع ، تنها پرهيز از محرمات الهى نيست ؛ بلكه منظور معناى لغوى عام و فراگير آن يعنى : دورى از تمام چيزهايى است كه با فطرت توحيدى و قرآن و سنت و عقل سليم مخالف است ، چنان كه مقصود از لفظ تقوا در قرآن نيز همان معناى عام و فراگيرى است كه تمام مواردى كه