منزل برگشتم و ديگر نزد مالك بن انس نرفتم ؛ زيرا دلم ، تشنهء محبت امام صادق - عليه‌السّلام - بود و جز براى نماز واجب از خانه خارج نشدم تا طاقتم تمام شد . وقتى كه ديگر سينه‌ام تنگ شد و دلم گرفت ، كفش و لباس پوشيدم و بعد از نماز عصر ، به قصد زيارت امام صادق - عليه‌السّلام - بيرون رفتم . هنگامى كه به در خانهء آن بزرگوار رسيدم ، اجازهء ورود خواستم . خدمتكارى بيرون آمد و پرسيد : چه مىخواهى ؟ گفتم مىخواهم بر آن انسان بزرگ ( شريف ) سلام كنم . گفت : حضرت در مصلاى خود به نماز ايستاده است . در كفش كن در نشستم . چيزى نگذشت كه خدمتكار بيرون آمد و گفت : به لطف و بركت خدا داخل شو . وارد شدم و بر آن حضرت سلام كردم . پاسخ داد و فرمود : « بنشين ، خدا تو را بيامرزد . » ، نشستم ، قدرى سر به زير انداخت و سپس سر را بلند كرد و فرمود : « كنيه‌ات چيست ؟ » گفتم : « ابوعبداللَّه » . فرمود : اى اباعبداللَّه ! خداوند كنيه‌ات را براى تو ثابت بدارد و تو را توفيق دهد ، كارت چيست ؟ » با خود گفتم : « اگر از ديدار حضرت و سلام بر او جز همين دعا چيز ديگرى نصيبم نمىشد ، خود توفيق بزرگى بود . » پس سر برداشت و باز فرمود : « كارت چيست ؟ » عرض كردم : « از خداوند خواستم كه دل شما را به من متوجه و مهربان كند و از دانش شما روزيم فرمايد و اميدوارم آن‌چه را نسبت به شما از خدا خواستم ، اجابت فرمايد . » حضرت فرمود : « اى اباعبداللَّه ! علم و دانش با خواندن و فراگيرى نيست ؛ بلكه علم ، نورى است كه خداوند در دل هر كس كه هدايتش را اراده كند ، مىاندازد ؛ پس اگر طالب علم هستى ، اول بايد حقيقت عبوديت را در خودت جستجو كنى و علم را با عمل به آن درخواست نمايى و از خداوند فهم و درك بخواهى تا تو را بفهماند . » عرض كردم : « اى شريف ! » فرمود : « بگو : اى اباعبداللَّه . » گفتم : « يا اباعبداللَّه ! حقيقت عبوديت چيست ؟ » فرمود : « سه چيز ، اين‌كه بنده در آن‌چه خداوند به او عنايت فرموده ، براى خود ملكيّتى نبيند ؛ زيرا بندگان را ملكيّت و دارايى نيست ، مال را مال خدا مىدانند و هرجا و هرطور خداوند فرمود ، آن را خرج مىكنند ؛ دوم اين‌كه بنده ، تدبير نفس خود را از خود و به دست خود قرار ندهد و سوم اين‌كه تمام مشغوليت و همّتش در اطاعت امر و نهى خداوند متعال باشد و در نتيجه اگر بنده براى خود ملكيّتى نديد ، انفاق در جايى كه خدا امر فرموده است ،