خلقت مادى او را بر جهل بنا نهاد ؛ چنان‌كه امام زين‌العابدين - عليه‌السّلام - مىفرمايد : « ايشان را بر بنيان جهل بنا نهاد . » در ميان انسان‌ها ، غير از پيامبران و اولياى الهى ، - عليهم‌السّلام - ديگران با توجه تام به عالم مادى و عنصرى خويش به حجاب‌هاى غفلت و بىخبرى گرفتار شدند و از شهود فطرت الهى خويش باز ماندند ؛ اما پيامبران و اولياى الهى - عليهم‌السّلام - - كه سرشتشان از علّيين است - هرگز به اين حجاب‌ها مبتلا نشدند و مشيت الهى بر اين تعلق گرفته است كه هيچ‌گاه در پرده محروميت از شهود فطرت قرار نگيرند تا بتوانند هدايتگر مردم به سوى فطرت الهى باشند . اما خروج از حجاب‌هاى غفلت يا از طريق آيات آفاقى و انفسى حاصل مىشود ، چنان‌كه خداوند مىفرمايد : « آيات و نشانه‌هاى خويش را در كرانه‌هاى هستى و در جانشان به ايشان بنمايانيم تا برايشان آشكار شود كه او حق است . » يا به واسطهء هدايت پيامبران و اولياى الهى - عليهم‌السّلام - . از آن‌جا كه راه اوّل جز براى كسانى كه در پس پردهء غفلت از فطرت قرار نگرفته‌اند براى ديگرى ميسّر نيست ، جوياى كمال و سالك راه حقيقت لازم است به هدايت پيامبران و اوليا - عليهم‌السّلام - يا هدايت كسى كه به وسيلهء آن‌ها هدايت شده متوسّل شود ، تا با عنايت الهى به كمال خويش - كه همان دريدن پرده‌هاى غفلت و رجوع به فطرت است - برسد و اين هدايت ، همان است كه در آيات و روايات « تفقه در دين » ناميده مىشود . با اين توضيحات روشن مىشود هر كس دين را نفهميده يا فهم دينىاش كم باشد در واقع ، دنياى پست و فرو رفتن در غفلت و حجاب را برگزيده است و ناگزير از اهل دنيا محسوب مىشود .