مىكنند ، تا جايى كه او را به انكار ولايت جانشين رسول خدا و نبوت پيامبر وا مىدارد و پيوسته در اين رد و انكار باقى است تا اين‌كه گناهان او را به ورطهء انكار توحيد و الحاد در دين خدا مىاندازد . » 840 . اميرالمؤمنين - عليه‌السّلام - مىفرمايد : « از ارتكاب گناه در خلوت بپرهيزيد كه بينندهء شما ، همان حاكم و قضاوت كننده نسبت به اعمال شما است . » 841 . در حديث ابوذر آمده است : « اى ابوذر ! . . . مؤمن ، گناه خود را آن گونه مىپندارد كه گويى زير سنگ بزرگى واقع شده و مىترسد آن سنگ بر سرش بيفتد و كافر گناهش را چون مگسى مىپندارد كه از كنار بينىاش عبور كند . » 842 . نيز در همان حديث آمده است : « اى ابوذر ! هرگاه خداوند تبارك و تعالى نسبت به بنده‌اى خير اراده كند ، گناهان او را در برابر ديدگانش حاضر و گناه را برايش سخت و سنگين مىسازد و هرگاه نسبت به بنده‌اى ارادهء شر نمايد ، گناهانش را از يادش مىبرد . » بيان مجموع اين آيات و روايات ، درصدد آگاه كردن بندهء مؤمن بر اهميّت گناه و سرپيچى نسبت به خداوند و بزرگى و عظمت آثار آن‌ها در دنيا و آخرت است تا - نه تنها اقدام به گناه و معصيت ننمايد - حتّى تصور گناه و قصد آن را هم به خود راه ندهد . توجه به اين نكته لازم است كه سرپيچى و گناه ، علاوه بر آثار سوء دنيوى و اخروى ، سبب حجاب بين بنده و خداوند سبحان شده و به انحراف او از رسيدن به هدف اصلى خلقت - كه همان شناخت خداوند متعال است - مىانجامد . در پى اين حجاب و انحراف ، بنده ، همچون چهارپايان و بلكه گمراهتر خواهد شد و تمام تلاشش شكم ، تمايلات جنسى ، پيروى از خواسته‌هاى نفس و غرق شدن در آن‌ها خواهد بود و بنابراين براى رسيدن به اين خواسته‌هاى دنيايى در ارتكاب گناه پرده‌در و جسور مىشود . خداوند ، ما و برادران ايمانى را از انجام گناه و كوچك شمردن آن‌ها در پناه خويش حفظ فرمايد .