786 . امام صادق - عليه‌السّلام - : « هر مؤمنى كه بين او و برادر مؤمنش مانعى ( براى تماس و الفت و مودت ) وجود داشته باشد ، خداوند بين او و بهشت ، هفتاد هزار ديوار مىكشد كه بين هر دو ديوار به قدر مسير هزار سال راه است . » بيان در اين بخش از حديث ، اوصاف ناپسندى ذكر شده است كه صاحبش اهل دنيا به حساب آمده و كسى كه ويژگىهاى ضد آن‌ها را دارد ، ستوده شده است . دليل اين زشتى و ناپسندى آن است كه : 1 . هيچ كس اهل دنيا شمرده نمىشود مگر اين‌كه دوستدار آن باشد و محبت و دوستى دنيا در واقع به دوستى نفس برمىگردد ، بلكه مىتوان گفت ريشه تمام صفاتى كه خداوند در اين حديث براى اهل دنيا شمرده ، حبّ نفس است و حبّ دنيا و حبّ نفس از اين جهت كه منشأ بسيارى از رذائل هستند در پيشگاه خداوند متعال و پيامبران و اولياى الهى ناپسند مىباشند و عقل سالم نيز به همين ناپسندى حكم مىكند . البته بايد دانست آن‌چه لازمهء طبع انسانى و ابعاد خلقت بشرى اوست يا يكى از عناوين صحيح شرعى ، عقلى يا عرفى بر آن صدق مىكند ، - تا وقتى از حد مطلوب شرعى نگذرد - از مصاديق حب دنيا و حب نفس و خوشايندى آن‌ها به حساب نمىآيد . 2 . چنان‌كه گذشت مؤمن نزد خداوند بزرگ داراى مقامى بلند و اهميتى بسيار است ، از اين‌رو بيان ويژگىهاى پسنديده نظير خشنودى ، عذرخواهى و پذيرفتن عذر مؤمنان نسبت به يكديگر نزد پروردگار متعال مطلوب و پسنديده است ، چنان‌كه اظهار نكردن آن‌ها نزد ايشان ناخوشايند است . از طرفى ناخرسندى از مؤمنان و عذرخواهى نكردن بدىها و قبول نكردن عذر