دو سرا و دو بنده وجود دارند : يكى دنيا و كسى كه به آن چشم دوخته است كه هر دو مورد خشم خداوند هستند و ديگرى سراى آخرت و كسى كه به دنبال آن است ، كه خداوند هر دو را دوست دارد . بنابراين اگر كسى غم و غصه و تلاشى جز براى دنيا و زيور آن نداشته باشد ، بايد براى پرهيز از گرفتارى غفلت از آخرت و بريدن از فطرت و اساس هستى ، از او دورى گزيد و همنشينى با او را ترك نمايد . در مقابل ، همنشينى و معاشرت با اهل آخرت ، بسيار پسنديده و دوستى و همدلى با آنان محبوب حق تعالى است ؛ زيرا همنشينى و مصاحبت و حتى صرف ديدار آنان ، ياد خداوند سبحان و توجه به آخرت و هدف خلقت را در آدمى زنده مىكند . پيشواى اهل آخرت ، پيامبران و امامان - عليهم‌السّلام - و پس از آن‌ها كسانى كه بيش از همه ( در عقايد و اعمال و اخلاق ) شبيه آن‌ها هستند . اما چگونگى شناخت اهل دنيا و آخرت و جدا كردن آن‌ها از هم ، در قسمت بعدى همين فصل از حديث و نيز در فصل پانزدهم بيان خواهد شد . « 1 »

--> ( 1 ) . دربارهء فضيلت دوستى در خشنودى خدا و عظمت مقام مؤمن در نزد خدا ، ر . ك : بخش 53 و 54 .