و بىنيازى است . دنيا سجده‌گاه پيامبران خدا ، فرودگاه وحى الهى و نمازخانه فرشتگان او و سراى دوستانش و تجارت‌خانهء اولياى خداست كه رحمت خدا را در آن تحصيل كرده و بهشت را به منفعت برده‌اند . » 730 . امام رضا - عليه‌السّلام - از پدران بزرگوارش - عليه‌السّلام - نقل مىفرمايد : ابوايّوب خالدبن زيد خدمت پيامبر - صلّى اللَّه عليه‌و آله وسلّم - شرفياب شده و عرض كرد : يا رسول اللَّه ! به من توصيهء كوتاهى بفرماييد تا آن‌را به خاطر بسپارم . پيامبر فرمود : « تو را به پنج چيز توصيه مىكنم : نا اميدى از آن‌چه در دست مردم است كه اين خود عين بىنيازى است و نيز از طمع بپرهيز كه طمع ، فقر نقد است . . . » 731 . اميرالمؤمنين - عليه‌السّلام - در وصيتش به امام مجتبى - عليه‌السّلام - در نهج البلاغه مىفرمايد : « نا اميدى از مردم ، بهتر از دست دراز كردن و اظهار حاجت به سوى آن‌هاست . چه زشت و ناپسند است ؛ فروتنى و كوچكى به هنگام نيازمندى و ستم و بىانصافى در هنگام دارايى . » بيان از آيات و رواياتى كه در توضيح اين بخش از حديث و بعضى بخش‌هاى پيشين ، نظير بخش 13 ، 14 ، 16 و 18 آورده شد ، معلوم مىشود كه رو آوردن به دنيا و همراهى با اهل آن ، هنگامى نكوهيده و ناپسند است كه آن را به خاطر خودش بخواهيم و نهايت تلاش ما براى دنيا و نهايت ديد و دانش ما دنيا باشد ، اما آن‌گاه كه دنيا به عنوان وسيله‌اى براى آخرت و رسيدن به كمالات و درجات بالاى انسانى و معنوى به كار گرفته شود ، ديگر ناپسند نيست ؛ بلكه مطلوب است . »