آخرت است - و دنياى ملعون و دور از رحمت الهى . » 723 . در حديث ابوذر - رحمه‌اللَّه - آمده است : « اى ابوذر ، به آن خدايى كه جان محمد در قبضه قدرت اوست ، اگر دنيا در نزد خداوند به قدر بال پشه يا مگسى ارزش داشت ، خداوند جرعهء آبى از آن به شخص كافر نمىنوشانيد . » 724 . نيز در همان حديث آمده است : « اى ابوذر ! دنيا و آن‌چه در آن است ملعون و از رحمت الهى دور است ، مگر آن‌چه از دنيا كه وسيله خداجويى قرار مىگيرد . » 725 . « هيچ چيز نزد خداوند مبغوض‌تر از دنيا نيست ؛ آن را خلق فرمود و از آن روى گردانيد و به آن نظر نكرده و نمىكند تا زمانى كه قيامت برپا شود و هيچ چيز در نزد خداوند از ايمان و رهاكردن آن‌چه به ترك آن امر فرموده است ، محبوب‌تر و دوست داشتنىتر نيست . » 726 . « اى ابوذر ! خداوند تبارك و تعالى به برادرم عيسى وحى فرمود : « اى عيسى ! دنيا را دوست مدار زيرا من آن را دوست نمىدارم و آخرت را دوست بدار زيرا كه آخرت ، محل بازگشت است . » 727 . « اى ابوذر ! دنيا مايه گرفتارى جسم و جان است و خداوند تبارك و تعالى از نعمتهاى حلالى كه از آن‌ها بهره‌مند شديم ، از ما سؤال خواهد كرد تا چه رسد به بهره‌هايى كه از حرام برديم . » 728 . از امام صادق - عليه‌السّلام - نقل شده كه فرمود : « هر كس دنيايش بر او گوارا شد ، او را در دينش متهم كن . » 729 . جابربن عبداللَّه انصارى مىگويد : « در بصره با اميرالمؤمنين - عليه‌السّلام - بوديم ، وقتى از جنگ فارغ شد ، آخر شب به سراغ ما آمد و فرمود : چه مىكنيد ؟ گفتيم : به مذمت و بدگويى از دنيا مشغوليم . فرمود : اى جابر ! دنيا را بر چه چيزش مذمت مىكنيد ؟ آن‌گاه حمد و ثناى خدا را بجا آورد و فرمود : چه شده است گروهى را كه نسبت به دنيا ، مذمت و بدگويى مىكنند و كناره‌گيرى از آن را پيشه كرده‌اند ؟ دنيا براى كسى كه با آن راستى و صداقت ورزد ، جايگاه صفا و راستى است و براى كسى كه آن‌را بشناسد ، منزلگاه سلامت و براى آن‌كه از آن توشه گيرد ، سراى دارايى