تعالى انگيزه و محرّك آنان در اين دوستى است ، نه ترس از آتش يا طمع ثواب . « 1 » اين دوستى است كه نتايج خاصى را به دنبال دارد ؛ چنان كه در حديث مىفرمايد : « دانش پى در پى و علمى بعد از علم ديگر به آنان ارزانى دارم . » تا آن‌جا كه مىفرمايد : « نعمت دنيايشان ياد من ، محبّت من و رضاى من است . » 5 محبّت خداوند متعال نسبت به افرادى كه در رضاى اواز هم جدا مىشوند يا با هم مىپيوندند « محبّت من نسبت به كسانى كه فقط به انگيزهء رضاى من‌به يكديگر مهر مىورزند و مراوده مىكنندو به هم مىپيوندند حتمى است . » قرآن كريم 40 . « از آن كس كه از ياد ما رو گردانده و جز زندگى دنيا را نمىطلبد ، دورى كن . » 41 . « روزى كه شخص ستمكار - از شدّت حسرت - دستانش را به دندان بگزد و بگويد : اى كاش همراهى پيامبر را برمىگزيدم ! اى واى بر من ! كاش فلانى را به دوستى انتخاب نمىكردم ؛ زيرا بعد از آن‌كه ياد حق به سراغم آمد او مرا گمراه نمود و [ بدانيد كه ] شيطان بسيار خوار كنندهء انسان است . » 42 . « محمّد - صلّى اللَّه عليه وآله و سلم - پيامبر خداست و همراهان او بر كفار سخت‌گير و در ميان خويش بسيار مهربانند . »

--> ( 1 ) . ر . ك : بخش 119 .