بيان اين آيه و آيات نظير آن به روشنى نشان مىدهد ، صورت پذيرفتن محبت خداوند نسبت به بعضى از بندگان ، و تعلق نگرفتن اين محبت نسبت به بعضى ديگر - خلاف آن چه برخى پنداشته‌اند - امر بعيدى نيست . اما يك مطلب نبايد ناديده گرفته شود و آن اين است كه محبت خداوند نسبت به ما با محبت ما نسبت به خداوند قابل مقايسه نيست ؛ چرا كه محبت خداوند متعال نسبت به عبد با مقام علوّ خداوندى مناسبت دارد و مطابق شأن خداى سبحان است ، چنان‌كه از جملات بعدى اين حديث مثل « لَيْسَ لِمَحَبَّتى عِلَّة » و احاديثى كه در شرح آن آورده‌ايم اين مطلب برمىآيد . 4 محبت خداوند نسبت به دوستان هم‌دل در رضاى او « محبت و دوستى من نسبت به كسانى كه فقط به انگيزهء رضاى من‌به يكديگر مهر مىورزند ، حتمى است . » حديث 36 . ابوبصير از امام صادق - عليه‌السّلام - نقل مىكند كه فرمود : « آنان كه فقط براى رضاى الهى يكديگر را دوست مىدارند ، روز قيامت بر منبرهايى از نور تكيه زده‌اند ، نور چهره ، بدن‌ها و منبرهايشان بر همه چيز پرتو افكنده است ، تا جايى كه همه چيز به نور آنان شناخته مىشود و گفته مىشود : اينان دوستان هم‌دل در رضاى خدا هستند . » 37 . امام باقر - عليه‌السّلام - مىفرمايد : پيامبر - صلّى اللَّه عليه وآله و سلم - فرمود : « كسانى كه در اين دنيا فقط براى خشنودى پروردگار ، يكديگر را دوست مىداشتند ، روز قيامت در سرزمينى از زبرجد سبز در سايه عرش الهى و در جانب راست ساكنند - هر چند دو جانب عرش ، يمين و پربركت است - ، چهره‌هاشان ، سفيدتر و نورانىتر از خورشيد است ، همهء فرشتگان مقرّب و پيامبران مرسل به جايگاه و مقامشان غبطه مىخورند .