فصل دوم اى احمد ! محبّت و دوستى من نسبت به كسانى كه به انگيزهء رضايت و خشنودى من ، يكديگر را دوست مىدارند ، به يكديگر مهر مىورزند ، به هم مىپيوندند و بر من توكل مىكنند ، حتمى است . محبت مرا علتى ، خارج از وجود من كه سبب پيدايش آن شود و يا تأثيرى در كم و زياد شدن آن داشته باشد ، نيست و - چون از خود من است - آن را نهايتى نيست - . هرگاه علم و دانشى ارزانىشان داشتم - و آن علم در سينه‌شان جاى گرفت - ديگر بار بر دانايىشان بيفزايم . اينان از ديد من به مخلوقات مىنگرند و هرگز به پيشگاه مخلوق عرض نياز نمىكنند ، اندرونشان حتّى از لقمهء حلال ، سبكبار است . نعمت و عيش دنيايشان ياد من ، محبت من و رضاى من است .