18 . اميرالمؤمنين - عليه‌السّلام - مىفرمايد : « هر كس از دادهء الهى خرسند باشد ، جسمش در آسايش است . » 19 . امام صادق - عليه‌السّلام - مىفرمايد : « بالاترين اطاعت از پروردگار ، خرسندى از كار اوست در هر چه بنده خوش دارد يا ناخوش دارد و البته خدا هيچ كارى انجام نمىدهد مگر اين‌كه خير و صلاح بنده در آن است . » 20 . امام صادق - عليه‌السّلام - مىفرمايد : « خشنودى در رضايت نسبت به آن چه از قضاى الهى كه براى بنده مكروه و ناپسند است ، از بالاترين درجات يقين است . » 21 . نيز آن حضرت به نقل از امام على - عليه‌السّلام - مىفرمايد : « دوست ندارم خشنودىِ در برابر قضاى الهى را با نفيس‌ترين اموال معاوضه كنم . » 22 . و در روايتى ديگر مىفرمايد : « امام مجتبى - عليه‌السّلام - عبداللَّه بن جعفر را ديد و فرمود : اى عبداللَّه ! مؤمن چگونه مؤمن است وقتى كه از دادهء الهى ناخشنود است و جايگاه خود را كوچك مىشمارد و با اين حال خداوند حاكم اوست ؟ من استجابت دعاى كسى را كه در قلبش جز رضا و خشنودى به دادهء پروردگار خطور نكند ، ضمانت مىكنم . » 23 . از امام زين‌العابدين - عليه‌السّلام - نقل شده است كه فرمود : « صبر و خرسندى از كار خدا ، بالاترين درجهء اطاعت اوست و آن‌كه صبر پيشه سازد و از خدا و كار او در آن‌چه از خوشىها و ناخوشىهاى قضايش بر او جارى مىشود ، خرسند باشد ، خداوند در خوشىها و ناخوشىها جز آن‌چه خير اوست جارى نخواهد فرمود . » 24 . يكى از ياران امام صادق - عليه‌السّلام - در بيمارى آخر عمر ، بر آن حضرت وارد شد . امام - عليه‌السّلام - آن‌چنان تكيده و لاغر شده بود كه جز سر مباركش چيزى نمايان نبود . آن مرد - با ديدن اين حال - گريست . امام - عليه‌السّلام - فرمود : « چرا مىگريى ؟ آن مرد گفت : چگونه نگريم در حالى كه شما را در اين حال مىبينم ؟ » امام - عليه‌السّلام - فرمود : « چنين مكن ، مؤمن هر خيرى را طالب است ، اگر اعضايش بريده شود براى او خير است و اگر همهء عالم را مالك شود ، باز هم براى او خير است و نيز اگر مالك مشرق و مغرب عالم شود ، آن هم براى او خير است . »