8 . « هر كس بر خدا توكّل كند ، هم او ، برايش كافى است . همانا خدا آن‌چه را اراده كند به انجام مىرساند . خدا براى هر چيزى حدّ و مقدار معيّن قرار داده است . » حديث 9 . علىبن سُوَيْد مىگويد : از امام كاظم - عليه‌السّلام - دربارهء آيهء : « وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ » سؤال كردم . حضرت فرمود : « توكل بر خدا داراى مراتبى است ، از جمله اين‌كه در تمامى امور به او توكل كنى ، به هر چه دربارهء تو انجام داد ، خشنود باشى و بدانى كه از هيچ خير و عنايتى نسبت به تو كوتاهى نمىكند و بپذيرى كه اراده و قدرت اجرا در اين امور فقط از آن اوست ؛ پس با واگذارى همهء آن‌ها به خدا بر او توكل كن و در تمام كارهايت به او اعتماد داشته باش . » 10 . امام صادق - عليه‌السّلام - مىفرمايد : « بىنيازى و عزّت ، پيوسته در رفت و آمدند و ساكنِ مستقرّ نمىشوند تا آن‌كه به جايگاه توكّل برسند ، آن‌گاه است كه استقرار و قطعيّت مىيابند . » 11 . حسن بن جهم مىگويد : از امام رضا - عليه‌السّلام - سؤال كردم : « فدايت شوم حدّ و مرز توكل چيست ؟ » آن حضرت فرمود : « حدّ توكّل آن است كه با خدا - تا خدا را دارى - از هيچ چيز نترسى . . . » 12 . امام رضا - عليه‌السّلام - از پدران بزرگوارش - عليهم‌السّلام - نقل مىكند كه امام حسين - عليه‌السّلام - فرمود : « از پيامبر - صلّى اللَّه عليه وآله و سلم - نقل شده است كه فرمود : خداوند متعال مىفرمايد : « اميد و آرزوى هر مؤمنى را كه اميد از من برگيرد و بر مردمان اميد بندد ، نا اميد كنم و در ميان مردم ، لباس خفّت و خوارى بر او بپوشانم و او را از بارگاه قرب و وصال خويش دور كنم . كيست كه در اجابت خواسته‌هايش اميدوار من باشد و من اميد او را قطع كنم ؟ » 13 . از پيامبر - صلّى اللَّه عليه وآله و سلم - نقل شده است كه فرمود : « جبرئيل نزد من آمد و گفت : اى پيامبر ! خداوند مرا با هديه‌اى نزد تو فرستاده كه به هيچ كس قبل از تو آن را نداده است . پيامبر پرسيد : آن چه هديه‌اى است ؟ جبرئيل گفت : صبر و چيزى برتر از آن . پيامبر پرسيد : آن چيز برتر چيست ؟ جبرئيل گفت : رضا و چيزى برتر از آن . پيامبر پرسيد :