[ فصل 34 ] اى احمد ! بنده وقتى گرسنه باشد و زبانش را حفظ كند ، حكمت را به او مىآموزم ؛ اگر كافر باشد حكمت بر او حجّت و برايش و بال است و اگر مؤمن باشد برايش نور و برهان و شفا و رحمت خواهد بود ؛ پس به آن‌چه نمىداند دانا و به آن‌چه نمىبيند بينا خواهد شد . اوّل چيزى كه به او بنمايانم عيب‌ها و كاستىهاى خودش است تا با مشغول شدن به آن‌ها از پرداختن به عيوب ديگران بازماند و ريزه‌كارىها و گوشه‌هاى ناپيداى دانش را به او نشان دهم تا شيطان از هيچ راهى بر او داخل نشود و او را به فريب‌هاى شيطان و نفس بينا سازم تا نفسش راهى براى غلبه بر او پيدا نكند . [ فصل 35 ] اى احمد ! نزد من عبادتى دوست داشتنىتر از روزه و سكوت انديشمندانه نيست ، هر كس روزه بدارد و زبانش را حفظ نكند ، مثل كسى است كه به نماز ايستاده امّا چيزى نخوانده است . بنابر اين ، فقط اجر قيام كنندگان را به او خواهم داد و از پاداش عبادت كنندگان محروم است . [ فصل 36 ] اى احمد ! آيا مىدانى بنده چه موقع عابد خواهد شد ؟ پيامبر عرض كرد : نه ! پروردگارا ! خداوند فرمود : هرگاه هفت خوى در او جمع شود : پارسايى كه او را از گناهان نگه دارد ، سكوتى كه او را از بيهوده‌گويى در امان دارد ، ترسى كه هر روز بر گريه‌اش بيفزايد ، حيايى كه باعث شود در خلوت و نهان از من خجالت بكشد ، خوردن به اندازهء نياز ( خوردن براى حفظ جان ) ، چون من دنيا را دشمن مىدارم او نيز دنيا را دشمن بدارد و چون من آخرت را دوست مىدارم او هم آخرت را دوست بدارد . [ فصل 37 ] اى احمد ! اين‌گونه نيست كه هر كس بگويد : « من خدا را دوست دارم » مرا دوست داشته باشد ؛ مگر اين‌كه به قدر حفظ جان از خوردنيها برگيرد و لباس ساده و غير فاخر بپوشد ، در حال سجده به خواب رود و قيام را طولانى كند و سكوت انديشمندانه را مواظبت نمايد و بر من توكل كند ، بسيار بگريد و كم بخندد ، با هواى نفس مخالفت كند ،