ايشان - از نظر مؤثر بودن در مقدّرات - همچون مردگانند و خداوند ، زندهء جاويد و كريمى است كه هرگز نميرد . فراريان از حق را به كرم و بزرگى دستگيرند و روى آورندگان به حق را به‌لطف و خوشرويى پذيرا . دنيا و آخرت از نظر آن‌ها يكى است . مردم در زندگى يك بار مىميرند ؛ امّا ايشان از شدّت و كثرت مجاهده با خواهش نفس ، هواپرستى و شيطانى كه بر همهء جهات نفس ، مسلط است ، روزى هفتاد بار مىميرند . از شدت ضعف و لاغرى ، با وزش نسيمى مىلرزند ، امّا وقتى در پيشگاه من به نماز و نياز مىايستند گويى بنايى محكم و استوارند . من در قلبشان هيچ وابستگى و دل‌مشغولى به مخلوق نمىيابم . به عزّت و جلالم سوگند ! او ( اهل آخرت ) را به حيات طيّبه زنده بدارم و آن‌گاه كه زمان جدايى روح از جسمش فرا رسد ، فرشته مرگ را بر او مسلط نكنم و جز خودم كسى عهده‌دار گرفتن جانش نباشد . همهء درهاى آسمان را به روى روحش بگشايم و همهء حجابهايى را كه بين او و من است از ميان بردارم . بهشت‌ها را فرمان دهم كه خود آرايى كنند ، حورالعين از هر جانب بر او وارد شوند و فرشتگانش به خدمت ايستند و درختان ، ميوه دهند و ميوه‌هاى بهشت براى عرضه به خدمت او نزديك گردند . نسيمى از نسيمهاى تحت عرش را فرمان دهم كه كوههايى از كافور و مشك خوشبو را بردارند تا سوختى از غير آتش دراندازند و اطرافش را از آن معطر سازند . بين من و روح او پوشش و مانعى نباشد و هنگام گرفتن جانش بگويم : خوش آمدى و با آمدنت صفا آوردى . زهى عيش نيكبختى براى او با اين بزرگداشت و مژده به رحمت و رضوان و بهشت‌هايى كه در آن‌ها نعمت‌هاى جاويد و ابدى است و اجر بزرگ وپايانى كه در نزد خداست . اى كاش ملائك و فرشتگان را مىديدى كه چگونه او را مىگيرند و دست به دست مىگردانند . [ فصل 16 ] اى احمد ! اهل آخرت از زمانى كه پروردگارشان را شناخته‌اند طعام و لذايذ دنيا در كامشان گوارايى نداشته است و از هنگامى كه به خطاهايشان پى برده‌اند ، دل‌نگران هيچ مصيبتى غير از آن نبوده‌اند . بر اشتباهات خويش مىگريند و نفس