راز اين مطلب اين است كه حجابهاى مادّى كه از لوازم زندگى در اين عالمند مردم را از اصل و گوهر وجود و حقيقت فطرتشان غافل كرده است و در نتيجه خدا را فراموش كرده‌اند و خدا هم ايشان را نسبت به حقيقت وجود خودشان به فراموشى مبتلا كرده است . امّا با اينهمه ، از آنجا كه خداوند عالم ، رحمت و تفضّل بر عالميان را بر خود مقرّر فرموده است ، در هر دوره‌اى عدّه‌اى از بندگان شايسته را به توجّه به حقيقت فطرت موفق ساخته است و آنان به عنايت حق ، اسرار كتاب و سنّت و سخنان امامان و اولياء - عليهم‌السّلام - را شناخته و سپس به رهروان راه عبوديّت آموخته‌اند تا مبادا با خاتمهء حياتشان علوم الهى نيستى پذيرد و جويندگان آن در وادى سرگشتگى و گمراهى بمانند ، بلكه در پرتو هدايت ايشان بر اصلاح نفوس خود اقدام كنند و حقيقت ، در وهلهء اوّل ، از ناحيهء فطرت و ضمير ناآلوده برايشان آشكار شود و سپس آنچه را دريافته‌اند به پيشگاه كتاب و سنّت به ترازوى سنجش بگذارند و به راهنمايى حق جويان بپردازند و بدينوسيله هدف خلقت را كه عبوديّت از سر شناخت و آگاهى و بينادلى يعنى مضمون « وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ » است تحقق بخشند و حجّت را بر همهء مردم و به ويژه اهل انكار و خصومت پيشگان تمام كنند . و بر همين اساس ، خداوند متعال در عصر ما با خلق دو حجت بالغه و نشانهء هدايتگر بر مردم منّت نهاد و راه رسيدن به حقيقت را به نورى ظلمت شكن روشن ساخت : يكى از آن دو حجّت ، بزرگمرد ميدان علم و عمل ، ميدان دار تواناى علوم عقلى و نقلى ، عارف باللَّه و محبوب خدا و اولياء خدا ، احياگر دين و ايمان و برپادارندهء ولايت و حكومت اسلامى ، و نجات دهندهء كشور از چنگال پادشاهان پس از قرن‌ها ستمگرى ، آيت اعظم پروردگار و حجّت خدا بر اهل زمين در اين زمان ، حضرت امام سيّد روح اللَّه موسوى خمينى - رضوان اللَّه تعالى عليه - است و ديگرى نابغهء زمان ، گشايندهء گره‌هاى فهم سنّت و قرآن ، شناگر بى بديل درياى معارف الهى و آموزگار آنها ، بزرگمرد ميدان علم و عمل ، ميدان دار تواناى علوم عقلى و نقلى ، زنده كنندهء حوزه‌هاى علميه ، مايهء فخر اهل تحقيق و معرفت ، صاحب تفسير شريف « الميزان » و كتابهاى ارزشمند ديگر ، آيت حق و دين و حجّت خدا بر اهل فهم و يقين ، سيّد محمد حسين قاضى طباطبايى تبريزى - رضوان اللَّه تعالى عليه - است .