مقدمه بسم اللَّه الرحمن الرحيم ستايش خدايى را كه به شبانگاهى بنده‌اش را از مسجدالحرام به مسجد الاقصى برد و تحيّت و سلام بر آن پيامبرى كه نشانه‌هاى بزرگ پروردگارش را مشاهده كرد و درود بر خاندان پاك و پاكيزه‌اش كه روشنگران راه هدايتند و دورباش و محروميّت از رحمت خداوند بر دشمنان ايشان كه اهل گمراهى و شايسته هلاكتند . بارى ، حقيقت براى اهلش از خورشيد تابناكتر و از قرص قمر درخشانتر است و پيش از آنكه پيامبران و جانشينانشان - عليهم‌السّلام - از آن سخن بگويند تمام موجودات و به ويژه انسان با فطرت و ذرّه ذرّهء وجودش آن را فرياد كرده و به آن فرا مىخوانند ، موجودات با فرياد بلند ، حقيقت جويان شنوا و آگاه را از وجود آن حقيقت با خبر مىسازند ؛ اين سخن خداوند عزّو جل است كه مىفرمايد : « چيزى در عالم يافت نمىشود مگر اينكه همراه با ستايش پروردگار ، به تنزيه و تسبيح او مشغول است امّا شما تسبيحشان را درنمىيابيد . » نيز مىفرمايد : « هر كه در آسمانها و زمين است خواه ناخواه براى خداوند سجده مىكند . » نيز مىفرمايد : « هر چه در آسمانها و زمين است براى او سجده مىكنند . » نيز مىفرمايد : « و گياه يا ستاره - و درخت در برابر او سجده مىكنند . » ولى متأسفانه جز براى عدّهء كمى كه با رسيدن به معرفت ، شرح صدر يافته و پرده از مقابل ديدگانشان برگرفته شده و تيرگى شك و ترديد از عقايد و عمق جانشان زدوده شده و خلجان دودلى و سست ايمانى از زواياى وجودشان زايل گشته ، براى ديگران حقيقت آشكار نشده و عموم مردم از درك آن عاجز و از مشاهدهء آن محروم مانده‌اند و ديدهء دلشان در پس ابر ترديد كور گشته و لايه‌هاى شك و ناباورى آنها را پوشانيده و مانع رؤيت حقيقت شده است ؛ از اين رو اينان از اشارات كتابهاى آسمانى و روشنگرىهاى فرستادگان خداوند و به ويژه قرآن كريم و رسول اكرم و آل پاكش - عليهم‌السّلام - بهره‌اى نمىبرند ، بلكه گروهى از آنها به طور كلى از مسير حق دور افتاده و آنچه را به چشم نبينند و به گوش نشنوند يكسره انكار مىكنند .