- « إعلم أنّ حدّ الشّكر فى القلوب خارج من الإشتغال بالفرح على النّعم و الإشتغال ببهجتها بما يغلب على النّفوس ، من شرهها عليها و عظيم حظّها فيها ، فالشّكر خارج من ذلك ، فإذا ما حلّ بالقلوب زهرات النّعم و رونق صفوها ، و خفض العيش فيما هارج فى القلوب ذكر المنعِم بها ، و المتولّى للامتنان بها فاتّصل فرحهم بشكره و أوصلتهم النّعمة إلى الإبتهاج بالمُنعم و الذّكر له و الثّناء عليه ، فهذا حدّ الشّكر فيما ذاقته القلوب . . . » بدان كه حدّ شكر در دل‌ها خارج است از مشغول شدن به خوشحالى بر نعمت‌ها و مشغول شدن به سرور آن به آن چه بر جان‌ها غلبه مىكند ، از حرص بر نعمت‌ها و بهره‌ى بزرگى كه در آن مىبينيد ، پس شكر خارج است از اين امور ، پس وقتى كه شكوفه‌هاى نعمت و رونق صفاى آن در دل‌ها جا گرفت و زندگى در حدّ پايينى پيدا كرد در آن چه در دل‌ها غلبه كرد ياد نعمت‌دهنده و متولى منّت به آن‌ها ، پس خوشحالى ايشان با شكر خداوند متصل شد و نعمت‌ها ، ايشان‌را به سرور به نعمت‌دهنده و ياد او و ثناى بر او كشانيد ، پس اين است حدّ شكر در آن چه دل‌ها آن‌را چشيده است . . . - صبر ، ايستادن باشد با خداى تعالى و گرفتن بلا به خوشى . - محبّت داخل است و رضا خارج از محبّت از جهت آن كه دوست ندارى مگر آن كه بدان راضى باشى و راضى نباشى مگر آن چه دوست دارى . ( 2620 ) شيخ عمره دهى هندى عارف باللَّه و مريد شيخ عبدالقدّوس است كه با شاه عبدالرزّاق جهنجهانه - متوفى به سال 949 - مصاحبت داشت تا از دنيا رفت . « 1 »

--> ( 1 ) . ثمرات القدس .