لَمْ أَدْرِ ما غُرْبَةُ الْأَوْطانِ وَ هْوَ مَعِى * وَ خاطِرِى أيْنَ كُنّا غَيْرَ مُنْزَهِجِ تا هنگامى كه آن محبوب با من بود ، سختى غربت و دورى از وطنم را احساس نمىكردم و هرگز انديشه‌ام دچار تشويش و اضطراب نمىگشت . يا قَلْبُ انْتَ وَعَدْتَنى فى حُبِّهِمْ * صَبْراً فحاذِرْ انْ تَضِيقَ وَتَضْجَرا اى قلب ! تو در راه عشق و محبت آن ياران محبوب به من وعده‌ى صبر و شكيبايى دادى ، نكند به وعده‌ات عمل كنى و گرفته و ملول و دلتنگ گردى و دامنِ شكيبايى را از دست بدهى و مرا در سختىهاى عشق تنها گذارى . انَّ الْغَترامَ هُوَ الْحَيوةُ فَمُتْ بِهِ * صَبّاً فَحَقُّكَ انْ تَموتَ وتُعْذَرا اى قلبِ من ! اگر در راه عشق جان بسپارى معذورى و بر تو ملامتى نيست ، چون مردن در راه عشق ، زندگى حقيقى است . بَقيتُ بِهِ لَمّا فَنَيْتُ بِحُبِّهِ * بِثَرْوَةٍ إيثارى وَكَثْرَةِ إِقْلالِى هنگامى كه فداى عشق او شدم با اندوخته ، فداكارى و توشه‌ى فقر و ندارى به او پايدار و باقى گشتم . وَمَنْ لَمْ يَكُنْ فى عِزَّة النَّفْسِ تائِهاً * بِحُبِّ الّذى يَهْوىَ فَبَشِّرْهُ بِالذُّلِ هر انسان با عزّت و سربلندى كه در راه عشقِ محبوبش ، سرگردان و متحير نباشد ، خوار و ذليل و بىمقدار است . اذا جادَ اقْوامٌ بِمالٍ رَأَيْتَهُمْ * يَجُودونَ بِالأَرْواحِ مِنْهُمْ بِلا بُخْلِ در آن هنگام كه مردم ، مال خود را مىبخشند ، عاشقان و اهل محبت بدون هيچ بُخْل و با كمال ميل و رغبت ؛ جان‌هاى خود را بذل مىكنند و مىبخشند . وَانْ اوْدِعوا سِرّاً رَأَيْتَ صُدورَهُمْ * قُبوراً لِأَسرارٍ تَنَزَّهُ عَنْ نَقْلٍ وقتى رازى در سينه اهل محبت به عنوان امانت قرار گيرد ، سينه آن‌ها ، صندوق و قبر آن اسرارى كه قابل بيان و توصيف نيست مىباشد و هرگز آن را فاش نمىكنند .