عذاب و آزار شما در نزدِ من ، شيرين و گواراست و ظلم و ستمِ شما به حكمِ عشق ، عين عدالت و انصاف است . وَ صَبْرِى صَبْرٌ عَنْكُمُ وَ عَلَيْكُمُ * أَرَى أبَداً عِنْدِ مَرارَتَهُ تَحْلُو تحمّل دورى و فراقِ شما ، به تلخى عصاره‌ى درخت « صبر » است ولى تحمل اذيت و آزار شما در كامِ من گوارا و لذيذ است . أَخَذْتُمْ فُؤادِى وهْوَ بَعْضِى فَما الَّذى * يَضُرُّكُمُ لَوْ كانَ عِنْدَكُمُ الْكُلُّ قلبِ مرا كه جزيى از وجودِ من بود از من گرفتيد و ربوديد ، چه ضررى براى شما دارد اگر همه وجودِ مرا از من مىگرفتيد و مرا نيست و فانى مىساختيد ؟ نَأَيْتُمْ فَغَيْرَ الدَّمْعِ لَمْ أَرَ وافِياً * سِوى زَفْرَةٍ مِنْ حَرِّ نارِ الْجَوى تَغْلُو وقتى از من دور شديد ، به جز اشك ريختن و نفس‌هاى عميقى كه از حرارت آتش عشق مىجوشد ، چيزى را كافى ندانستم . فَنافِسْ بِبَذْلِ النَّفْسِ فيْها أَخا الْهَوى * فِإنْ قَبِلَتْها مِنْكَ يا حَبّذا الْبَذْلُ اى عاشق شيدا ! در راه عشقِ دلدار جان بباز و به اين جان باختن افتخار كن . اگر محبوب اين جان را از تو بپذيرد ، بخشش خوب و نيكويى است . فَمَنْ لَمْ يَجثدْ فِى حُبِّ نُعْمٍ بِنَفْسِهِ * وَلَوْجادَ بِالدُّنْيا إِلِييْه إِنْتَهى الْبُخْلُ خون‌بهاى عشق ، از جان گذشتن و جان باختن در راه محبوب است و اگر كسى در راه مُنعم [ محبوب ] جان خود را نثار نكند ، اگر همه دنيا را هم ببخشد ، معدن و سرچشمه بخل محسوب مىگردد . شَرِبْنا عَلى ذِكْرِ الْحَبِيْبَ مُدامةً * سَكرِنا بِها مِنْ قَبْلِ نْ يُخْلَقَ الْكَرْمُ قبل از آفرينش درخت انگور ما شرابِ مستى بخش يادِ دوست را مىنوشيديم و مستِ آن باده بوديم . إلى أن قال : يَقُولُونَ لِى صِفْها فَأَنْتَ بِوَصْفِها * خَبِيْرُ أَجَلْ عِنْدِى بَاوْصافِها عِلْمُ