« قال اللَّه تعالى : وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ مِنْ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَ إِيَّاهُمْ « 1 » خداوند متعال مىفرمايد : و فرزندان خود را از بيم تنگدستى مكشيد ؛ ما شما و آنان را روزى مىرسانيم . و اگر براى فضولات عيش است ، سالك را از سر آن مىبايد گذشت براى آن كه سلوك با اسراف جمع نمىشود ، إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ « 2 » ؛ ( خدا اسرافكاران را دوست ندارد . ) و اگر براى اكتساب « علوّ فى الارض . » ؛ ( بزرگى در روى زمين . ) است ، سالك را با حبّ علوّ فى الارض چه نسبت ، تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ . . . « 3 » ؛ ( آن سراى آخرت را براى كسانى قرار مىدهيم كه در زمين خواستار برترى و فساد نيستند . . . ) و غير اين سه خود چيزى ديگر نيست كه انديشه مردمان جهت آن باشد . . . - اگر كسى انتظار مىكشد كه كار جهان راست كند ، بعد از آن به ذكر خداى مشغول شود ، كار جهان هرگز راست نخواهد شد و چنين روز او را روزى نخواهد شد . - از سستى بپرهيزيد و هيچ بايد كه شما را از ياد خدا باز ندارد و در پى اتمام كارها مباشيد كه چون از آن فارغ شوم به ياد خدا مشغول شوم ، اشتغال دنيا را از ميان قطع مىبايد كرد كه به ياد حق مشغول شوند كه اشتغال دنيا را مقطعى و آخرى نيست . - آدمى آن روز كه او را بنده خواندند اين به خود نهاد كه مورد محنت‌ها شود ، چه ، بندگى اسمى است شامل همه ناكامىها و محنت‌ها ، بنده ناكام است امّا اگر صاحب نفس مطمئنّه است ، در آن ناكامى آرام است و اگر صاحب نفس اماره است در آن ناكامى

--> ( 1 ) . سوره‌ى انعام ، آيه‌ى 151 . ( 2 ) . سوره‌ى انعام ، آيه‌ى 141 . ( 3 ) . سوره‌ى قصص ، آيه‌ى 83 .