- جان و جهان براى آن است كه براى خدا صرف شود ، اگر نشود ضايعى باشد و چيزى ابتر كه غايت آن بر آن مرتب نشده . - حجب و عوائق ميان بنده و خدا بسيار است و قطع آن به مجاهده و اكتساب ممكن نيست به غير جذبه قاطع ، آن نيست هر كس كه به خدا رسيد بدان جذبه رسيد « و مَن لا ، فلا . » ؛ ( و كسى كه به آن جذبه نرسيد به خدا نرسيده است . ) به اكتساب و مجاهده ، شخص مرد نيك مىتواند شد و از ابرار معدود مىتواند آمد امّا ، درجات قرب به غير جذبه ميسّر نيست . البته اين كار دولت است كنون تا كه را رسد و چگونه به اكتساب رفع حجب توان كرد و نفس اكتساب از حجب است ، هر حجاب را كه به اكتساب گيريم رفع كرد ، حجاب اكتساب را به چه رفع خواهد كرد . - ميان بنده و خدا حجب بسيار است از نور و ظلمت ، ارتفاع حجب ظلمانى به انتفاى آن است و ارتفاع حجب نورانى به انتفاى التفات به آن است . - اكثر سالكان محبّان كراماتند يا محبان مقامات و به اين‌ها مبتهجند ، مگر اهل جذبه الهى ايشان را از همه‌ى اين‌ها باز ستده و از غير خدا بىخبر گردانيده و التفات ايشان از ما سواى ذات منقطع گشته ، به موصول اليه از وصول فانى شده‌اند و به معروف از معرفت و به محبوب از محبّت ، « أولئك أولياء اللَّه حقّاً ، و مَن عداهم من أهل المقامات محجوبون بمقاماتهم عن اللَّه . » ؛ ( ايشان اولياى حقيقى خدايند و غير ايشان از اهل مقامات ، با مقاماتشان از خداوند محجوبند . ) - هر كس كه خداى را شناخت با ديگرى به سر نتواند برد و هر كس كه انس با ذكر او گرفت از خلايق متوحّش شد و هر كس حلاوت مناجات با او چشيد ، هر چه جز آن است بر كام او تلخ گشت و بعد هر چه جز خداى است باطل خواهد شد و بازگشت به سوى او خواهد برد ، هر كس كه امروز انس با جمال الهى پيدا نكرده آن روز حال او بد است و بد خواهد بود . - هر كس كه خداى را يافت هر چه نيافت زيان ندارد و هر كس كه خداى را نيافت